...çünkü bedenimizin her hücresinde yerleşmiş olan yaşama isteği, ruhumuzdaki ölüm tutkusundan çok daha güçlüdür.
o korkunç karşılaşmanın üzerinden tam yirmi dört saat geçmişti, bu yirmi dört saat tutarsız,
saçma duyguların değişen dalgalarıyla öyle doluydu ki, iç dünyam bir daha toparlanamayacak
şekilde dağılmıştı.
Dörtlüklere de dökemiyorum artık seni.
Ya zor geliyor ya da yetersiz.
İnsan hayatı ve anlamını ne kadar yazabilir ki zaten?
Kelimeler etkisini kaybediyor yavaş yavaş,
Usul usul...
Ama sana biçtiğim duyguları anlatmaya çalışmak da
Mutlu ediyor beni.
Şimdilik seni ya Süreyadan dinliyorum,
Ya da Nazım Hikmetten.
Ya Kısakürek hatırlatıyor seni bana,
Ya da Cahit Sıtkı.
Ama ben hep yazıyorum seni.
Kelimelerle sarhoş olup,
Cümlelerle ayılına kadar.
Kalemin mürekkebi bitip,
Kağıdın hali kalmayıncaya kadar yazıyorum.
Yazacağım, yazacağım, yazacağım.
Nur Svvdet
Nur SvvdetBir gün daha sensiz geçiyor,
İçimden bişeyler sökerek.
Belki bir akşam üstü senle aynı araba içinde, aynı şarkı dilimizde uzaklara doğru yol almak hayaliyle.
Belkide başka bir evrende, en güzel halinle...
Nur Svvdet
Nur SvvdetYokluğun çok çaresiz hissettiriyor. Dinlediğim tüm şarkılar, aynı araba içinde geçtiğimiz yollar, seni ilk gördüğüm yer... Hepsi bir yumru içimde. Çok zor, çok. Ama anlatılmıyor.
Belki başkasıyla mutlusun, belki aklına bile gelmiyorum ama... Seni çok özledim, tarifi yok... Daha ne denebilir ki bilmiyorum.
Nur Svvdet
Nur Svvdet