Sabina Rahimi
@Sabina0
73 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Reklam
ÖVLADIMIZIN GİZLİ KİABUSU BULİNQ
Neçəmiz bullinqə məruz qalmışıq? Neçəmiz iş yerində mobbinqə məruz qalmışıq? Ümumiyyətlə, biz bu zorakılığın fərqində olmuşuqmu?
Təəssüf ki, cəmiyyətimizdə bullinq – istər məktəbdə, istərsə də iş mühitində – tez-tez göz ardı edilən, amma dərin psixoloji izlər buraxan bir problemdir. Xüsusilə məktəblərdə uşaqların bullinqə məruz qalması, onların şəxsiyyət inkişafını və emosional sağlamlığını illərlə zədələyə bilər.
Düşünürəm ki, bu, bizim cəmiyyətdə göz ardı edilən ən təhlükəli və cəmiyyətin səviyyəsini aşağı aparan bir prosesdir. Biz şagirdkən məktəbdə təəssüflər olsun ki, bunun nə olduğunu ,qarşısına alınmasını, özümüzü necə qoruyacağımız haqqında heç bir profilaktik söhbətlər etməmişik və məlumatlandırılmamışıq. Mənə görə , bu kitab bizim cəmiyyətdə qazandırılan çox önəmli kitablardan biri və birincisidir, xüsusən uşaqlar üçün.
Bulling birinci ailədən gəlir, sonra müəllimlə davam edə bilir və ya davam edir. Axı uşaqların fərqində olmadan ilk nümunə götürduyü insanlarıq biz. Buna görə düşünürəm ki, kitabı valideynlər və müəllimlər mütləq oxumalıdır. Bulling törədən uşaqların xarakteristikası, əlamətləri, onların valideynlərinə təsiri, bullinqə məruz qalan uşaqların əlamətləri və onların ailələrinə təsirindən bəhs edilir. Bulling törədən uşaqların bu prosesdən necə çəkindirə bilərik, necə qoruya bilərik mövzusunu təhlil edib və onun haqqında tövsiyələri var kitabda. Düşünürəm ki, həm valideynlər birinci növbədə valideyn, ikinci növbədə isə müəllimlər birbaşa uşaqlarla təmasda olduğuna görə şəxsiyyət olaraq necə bir insandırlar, hansı davranışlarına diqqət etmələri lazımdır, hansı davranışlarıyla uşaqlara nümunə olurlar və uşaqlara təsir edilir ki, uşaqlar bir-birinə qarşı münasibət göstərirlər, bunu düşünmələri, kitaba əsasən təhlil aparmalıdır. Uşağın dərs
Empatiya və dayanıqlılıq
“Gilas Ağacı ilə Aramızdakı Məsafə” kitabı haqqında düşüncələrim
Bu dəfə oxuduğum və sizinlə paylaşmaq istədiyim kitab İtalyan yazıçısı Paola Peretti tərəfindən yazılmış “Gilas Ağacı ilə Aramızdakı Məsafə” adlı romandır. Bu əsər, ilk baxışda uşaq kitabı kimi görünsə də, əslində dərin emosional qatlara malik və həyat dərsləri ilə zəngin bir əsərdir. Əsərin dili sadə, oxunması asandır, mövzusu isə insanın iç dünyasına, qorxularına, dostluğa və ümidsizliyə qarşı mübarizəsinə toxunur.
Romanın baş qəhrəmanı Mafalda adlı 9 yaşlı qızdır. O, Stargardt xəstəliyi diaqnozu alır və altı ay ərzində görmə qabiliyyətini itirəcəyi xəbərini eşidir. Kitab boyu oxucu onun görmə qabiliyyətini necə tədricən itirdiyini, bununla necə mübarizə apardığını və bu prosesdə yaşadığı qorxu və duyğuları hiss edir.
Əsərdə gilas ağacı xüsusi yer tutur. Bu ağac Mafalda üçün ümid, yaddaş və sabitlik simvoludur. O, hər gün ağacla özü arasındakı məsafəni ölçür və görmə dərəcəsinin dəyişməsini bu yolla izləyir. Əsərin adı da elə bu metaforik simvoldan gəlir. Ağac həm də onun üçün nənəsinin ruhunun yaşadığı yer kimi mənalandırılır və bu, onun qaranlıq gələcəyə qarşı qorxularını bir qədər də yumşaldır.
Kitabda maraqlı və fərqli olan cəhətlərdən biri də odur ki, obraz bizimlə birbaşa danışmır. Mafalda sanki bütün hisslərini bir gündəliyə yazır. Oxucu olaraq biz onun duyğularını, qorxularını və düşüncələrini birbaşa, şəxsi və səssiz bir şəkildə oxuyurmuşuq kimi hiss edirik. Bu üslub kitabı həm daha real, həm də emosional baxımdan daha təsirli edir.
Mafalda təkcə öz çətinliyi ilə deyil, ətrafındakı insanların yaşadığı ağrılarla da qarşılaşır. Onun ətrafındakı hər bir şəxs – istər dostu olsun, istər böyüklər – öz həyat mübarizəsini aparır.
Məktəbdəki təmizlikçi qadın Estella, xərçəng xəstəliyindən əziyyət çəkir.
Uşaqlar Bizə Həmişə Eyni Cür Mesaj Vermir.
Bilmirəm, uşaqları tərbiyə edərkən və ya məktəbdə onlara nəsə öyrətməyə çalışarkən, nə qədərimiz onların yerinə özümüzü qoyuruq?
Bəlkə də çox azımız bir uşağın iç dünyasını, yaşadığı çətinliyi, susduğu yerlərdə nə demək istədiyini dərk etməyə çalışır. Bəzən düşünürəm: mənim kimi, bir uşağın hekayəsini beynində canlandırmağa çalışan, onu sanki bir obraz kimi hiss edən daha kimlər var?
Kitabı oxuyanda sanki uşaqların dünyasının sehrli olduğuna və orda onlarla nə vaxtsa eyni olduğumuza inanıram. Xəyalımda özümügöy üzündə parlayan ulduzlarla dolu o sehirli dünyada təsvir edirəm. Böyüdükcə bu sehri niyə inkar edirik, hələ də həll edə bilmirəm. Bu çəhrayı röyalarda yaşamaq deyil türklər demiş, bu özünü və uşağı anlamağa çalışmaq və onlara nümunə olduğumuzu, yetişdirmə məsuliyyətini yerinə yetirərkən uşaqlardan tələb olunanların yaşlarına uyğun olmalı olduğubu unutmamaq üçün olmalıdır məncə.
“Ağacdakı Balıq” kitabının anotasiya hissəsində qəribə hadisələrdən bəhs olunduğu yazılır. Amma qəribəlikdən çox, fərqlilik var. Bəlkə redaktorun və ya tərcüməçinin də fərqli yanaşmasıyla əlaqəlidir.
“Ağacdakı balıq” ifadəsi metaforadır və Eynşteynə aid edilən sitata əsaslanır və bu kitabın əsas simvolik mənasını daşıyır məncə.
Kitabdakı hekayə də, hər uşağın fərqli bacarıqları olduğunu, lakin bizi. çox vaxt bu fərqlilikləri nəzərə almadan onları eyni meyarlarla və ya öz mentalitetimizlə qiymətləndirməyimizi tənqid edir.
Əsərin əsas gücü də məhz buradadır: Uşaqların hər biri bir-birindən fərqli olan kiçik, lakin tam bir şəxsiyyət kimi təqdim olunur. Onlar nəinki stereotiplərə sığmır, hətta oxucuya insanı anlamanın, qəbul etməyin nə qədər vacib olduğunu xatırladır.
Əsərin baş qəhrəmanı Elay Nikerson disleksiyalı bir uşaqdır. O, yazı və oxu ilə bağlı çətinliklər yaşayır, lakin bu