Sabina
@Sabinazer
30 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Çingiz Aytmatovun kaleminden okuduğum ilk kitap olan "Toprak ana" o kadar derin duygular bıraktı ki bende, ben bu kitap için savaş hakkında yazılmış bir kitap genellemesi yapamıyorum. Tolgonayın yaşadıkları karşısında duruşundan o kadar etkileniyorsunuz ki, bir an gerçek hayatdaymış gibi onun ellerinden öpüb "iyi ki varsın, sen çok güçlüsün ve hep böyle kal " demek istiyorsun. Onun için de ben sadece savaşın kötülüklerini analtan bir eser gibi tanımlayamıyorum. Bir insanın anne, gelin,eş,kayınvalide,komşu, emekçi gibi bir çok tarafını,duygularını,umutlarını,acılarını bir araya toplayıb savaşın insan hayatında açtığı yaralar ile harmanlayarak bu kadar çarpıcı anlatan bu eser için çok basit kalır çünki. Söyleyecek söz çok,ama yazarın kaleminden, hikayeden keyif almak isteyenlere spoiler olmasın diye burada durmak istiyorum. Yazımı bitiriyorum ama daha uzun süre bu eser ve bende yaratdığı duygular üzerine düşüneceğimi de biliyorum.
Reklam
Oğlum Maysalbek'i ve bütün kahramanları selamlıyorum elbet. Onun kahramanlığından da gurur duyuyorum. Ama hiçbir şan, hiçbir şeref onu bana geri getiremez ki! şan ve şerefin böylesini hiçbir ana hayal etmez. Analar çocuklarını yaşasınlar diye doğururlar, dünyada mutlu olsunlar diye doğururlar...
Söyle bana Toprak Ana, gerçeği söyle: ınsanlar savaşmadan yaşayamazlar mı?
-Çok güç bir soru sordun Tolgonay. Nice nice milletler savaş
sonunda yok olup gittiler, nice nice şehirler yanıp kül oldu ve toprak olarak üzerimde insan ayağının izini görmek için yüzyıllarca beklediğim çağlar oldu. ınsanlar ne zaman bir savaş başlatacak olsa, onlara şöyle diyordum: Durun! Kan dökmeyin!. şimdi de tekrar ediyorum: Ey dağların, denizlerin öbür tarafındaki insanlar, siz ki mavi göğün altında yaşıyorsunuz, savaş neyinize gerek?
Ben toprağım, bana bakın! Ben herbiriniz için aynıyım ve siz de benim gözümde eşitsiniz. Benim için önemli olan sizin sözleriniz değildir. Ben sizin dostluğunuza muhtacım, çalışmanıza, beni işlemenize! Saban izine bir çekirdek, bir tohum tanesi atın, size yüz katını vereyim, küçük bir fidan dikin kocaman bir çınar vereyim!
Evler kurun, temel olayım!
Üreyin, çoğalın, hepinize güzel bir barınak olayım! Derinim, yükseğim, büyüğüm, ucum bucağım da yok... Hepinize yeterim ben... ... Sen de bana insanlar savaşmadan yaşayamaz mı diyorsun Tolgonay. Bu bana bağlı değil ki. Siz insanlara, niyetinize, irade ve bilgeliğine bağlı.
Başkaları için de dayanmam gerekiyordu. Öyle olmasa, çoktan eriyip gider, çiğnenip gider, toza toprağa karışmış olurdum. Bir savaşın haklısı, galibi olabilmek için, sonuna kadar savaşmak ve yenmekten başka çare olmadığını ben işte o zamanlar anladım. Ya savaşacak, yenecektik, ya da ölecektik! ışte, sevgili toprağım, seni rahatsız etmemek için buraya binek atımla gelir, acılarımla acılandırmamak için seni sessizce selamlar ve yine sessizce dönüp giderdim...