Kendimize takıntılı halimiz, kendimizi yüceltme arzumuz bir arayıştan ibarettir: Aidiyet, emniyet ve amaç duygusunu arıyoruz. Çünkü içinde yaşadığımız çağ, bize bunların hiçbirini sunmuyor.
Kim(ler)den acı çekeriz; ve, kim(ler)e acı veririz?--Aldırmadığımız, boşverebildiğimiz, bizim için önemsiz insanların yaptıkları bize acı vermez; birisine acı verecek bir şey yapmak için, oysa, ona önem vermemiz gerekir-- yoksa, işte, aldırmayız, boşveririz...
Demek, ancak, sevdiğimize 'vere'biliriz, 'acı'yı...