Geceleri ağlayıp, gündüz hayata dönenler bilir; sabahlar kalbin toparlanma provasıdır. İç âlemini düzene sokmak, her sabah yeniden başlamayı göze almak ve tutunduğu her duyguda Allah'ı bulmaktır.
Gözümüze bakıp hâlimizi anlayacakların yokluğu, var olanların da gözümüzü doldurmasıyla büyüyen o sessiz boşluk...
Ve ardından gelen kendine hatırlatma ile telkin cümlesi:
Kalbimin boşluğuna düşmemem lazım.
Fark edişin ardından gelen sığınma:
Tut kalbimden Rabbim, bu boşluk beni yutmasın.
Muhtaç olduğumun yokluğunu veren Sensin, kalbim yanmasın.
Dünya denen bu yerde kulluk imtihanının usulüdür ki; ne ile tamam olacaksan, o eksik bırakılır.
Sende bulununca bambaşka olacağın ne varsa, o yokken razı olman istenir.
Olmayan için, sitem etmemen ve biraz da küsmemen gerekir.
Zaten sığınağına nasıl danılabilirsin ki?
Buranın dünya olduğu boğazında bi-leylenirken, her tesbih tanesi teslimiyete döner de kalbin miskinleşir.
Yine başın eğik, kalbin aciz dönersin tek geri çevrilmeyen kapıya.