Birvarmışbiryokmuş
@Sadecehickimse
"Yüreğimde yeni bir şey okuyacak güç kalmadı."
"Birkaç kitap getir bana ama yeni olmasın.Yüreğimde yeni bir şey okuyacak güç kalmadı " diyor kitabımızın başkahramanı Bathsheba. Bu kitabı okuduktan sonra kendisi ile aynı duyguyu paylaşıyorum ama okumadan olmaz mümkün olduğunca okumaya devam diyoruz :))
Büyük bir merakla okuduğum, sayfalarını çevirdikçe biteceğini bilmenin hüznünü yaşadığım bir kitap oldu.
Olayın merkezinde "aşk" var ama bana göre insanı sıkan, anlamsız gelen aşk kitaplarından değil bu kitap. Tam olarak tanımlayamasam da kesinlikle okunmaya değer olduğunu düşünüyorum.
Güzel, gururlu Bathsheba ve ona aşık 3 adam: Sadık ve iyi yürekli kahya Gabriel, saplantılı çiftçi Boldwood, çapkın ve bencil çavuş Troy.
Tabi ki yanlış seçim olarak Troy seçilir ve Bathsheba şu hale gelir : "Güçlü bir kadın gözü dünyayı görmeyerek gücünü bir kenara attığı zaman, hiç gücü olmayan zayıf bir kadından daha kötü duruma düşer."
Neyse ki sonunda iyilik kazanır, iyi kazanır, aşk kazanır.( En azından kitaplarda bunun olması güzel ne yazık ki gerçek hayat vahşet, kötülük dolu, kötülerin dünyası bu dünya özellikle yaşadığımız dönemde) Kötüler hak ettiğini yaşar.Birçok kişi okurken kendinden bir şeyler bulacaktır diye düşünüyorum (zira ben çok buldum) bu yüzden bazı kişilere saydırıp durabiliriz :). Bu alıntı da destekçimiz olsun;
"İnsanın canı belirli zamanlarda küfür savunmak ister yoksa insan kendini şaşırır. İnsan dediğin küfürsüz yaşayamaz "
Kitabın sanırım en sevdiğim yanı doğave mekan tasviri, kendimi anlatılan yerde yaşar gibi hissettirmesi oldu. Okuyacak olanlara şimdiden keyifli okumalar dilerim ve filmini izlemeye gidiyorum:)
Reklam
Bir incelemeden ziyade iç dökmedir bu satırlar
Çook uzun zaman olmuştu bir kitabı okurken ağlamayalı bugüne nasipmiş ve bu kitaba nasipmiş.
Ah, Marguerite! Ah, Kamelyalı kadın! Her ne kadar olmaması gereken bir hayat yaşasan da çektiğin acı onları gölgede bırakıyor ve insan seninle birlikte durmadan ağlıyor acılarına.
Ben bu kitaba niye bu kadar ağladım bilmiyorum sanırım yanlış zamanda okuduğum için.
Kitap hakkında söyleyecek çok sözüm yok. Basit ama etkili bir kitap. Okunmalı Marguerite ile Armand'ın yaşadıkları ve aşkın nelere sebep olabileceği.
Sanırım kitabı en iyi şu satırları ile anlatabilirim:
"Günahın savunucusu değilim, ama duasını duyduğum her yerde, soylu acının yankısı olacağım."(s.234)
Umarım siz okurken ağlamazsınız, keyifle okuyun.
"Lorî lorî, berxém lorî"1000Kitap
Lorî ana dilim Kürtçe' de nenni demek. Bizim ağıtlarımızın, türkülerimizin, ninnilerimizin değişmez kelimesidir; acıdır, hüzündür lorî. Tıpkı bizim gibi çünkü biz hep öteki olduk, Doğuluyum, Kürtüm deyince acaba terörist mi bakışını gördük insanların gözlerinde. Ben bu gece dilimde bu kelime ile haksızlığa uğramış, acı çekmiş, yok yere hayatını kaybetmiş bütün Kürt kardeşlerim ve bütün insanlık için ağlıyorum. Ve tüm dünyaya şunu haykırıyorum:Yerin dibine batsın ırkçılık, umarım ırkçı kafanız, varsa eğer öteki dünyada ateşten hiç çıkmaz!!
Tarih sahnesinde yine bir katliam, yer;Dersim, tarih;1937-38...
Sebep vatanın selameti, birliği tehlikededir, Dersim de bazı olaylar başlamıştır isyan niteliğinde. Hükümet önlem almalıdır; bölgeye askerler gönderilir, havadan uçaklar bombalamaya başlar hatta Sabiha Gökçen de uçakları kullanandan biridir. Ölenler ölür geriye kalanlar,başka yerlere sürgün edilir. Bunlardan biri de 
Cemal Süreya dır ve o süreci şöyle anlatmıştır:
"Bizi bir kamyona doldurdular. Tüfekli iki erin nezaretinde. Sonra o iki erle yük vagonuna doldurdular. Günlerce yolculuktan sonra bir köye attılar. Tarih öncesi köpekler havlıyordu. Aklımdan hiç çıkmaz o yolculuk, o havlamalar, polisler."
Murathan Mungan'ın seçtiği hikayelerden oluşan bu kitabın her sayfası acı, tarih dolu.
Mermiler boş yere harcanmasın diye süngülerle öldürüleler, tecavüze uğrayan kadınlar-çocuklar, o çocuk doğmasın diye katledilen hamile kadınlar, subayların sahipsiz kalınca kendisine mal ettiği yavrucaklar ve daha nicesi bu kitapta.
Yıllarca taşırlar bu yükleri ölene dek.
Bu kitabı okurken en çok hissettiğim şey acı değil UTANÇ oldu. Kendimden, insanımdan utandım, Kürt milletinden utandım çünkü tarihine bizim kadar yabancı hangi millet vardır? Bizim kadar birbirine cahilliği ile zarar veren hangi
Cemal Süreya dır ve o süreci şöyle anlatmıştır:
"Bizi bir kamyona doldurdular. Tüfekli iki erin nezaretinde. Sonra o iki erle yük vagonuna doldurdular. Günlerce yolculuktan sonra bir köye attılar. Tarih öncesi köpekler havlıyordu. Aklımdan hiç çıkmaz o yolculuk, o havlamalar, polisler."
Murathan Mungan'ın seçtiği hikayelerden oluşan bu kitabın her sayfası acı, tarih dolu.
Mermiler boş yere harcanmasın diye süngülerle öldürüleler, tecavüze uğrayan kadınlar-çocuklar, o çocuk doğmasın diye katledilen hamile kadınlar, subayların sahipsiz kalınca kendisine mal ettiği yavrucaklar ve daha nicesi bu kitapta.
Yıllarca taşırlar bu yükleri ölene dek.
Bu kitabı okurken en çok hissettiğim şey acı değil UTANÇ oldu. Kendimden, insanımdan utandım, Kürt milletinden utandım çünkü tarihine bizim kadar yabancı hangi millet vardır? Bizim kadar birbirine cahilliği ile zarar veren hangiMerdivenin son basamağı "Yıkıntılar"... Dikkat düşebilirsiniz!Din/Tarih/Felsefe/Düşünce
Bazen karanlıkta merdivenden inerken son basamağı görmeden adım atınca ayağın tökezler düşersin, düşmesen bile o sarsılma en az düşmüş kadar etkiler seni. Evet sayın okurlar işte bu kitap bu son basamak oldu benim için. Bu kadar az okunması ve okununca bu denli sarsması onu ancak böyle anlatabilirim.
Müthiş düşünceler, ortaya serilen apaçık ama bizim için bir o kadar gizli gerçekler...
Din, savaş, hükümet, evren, insan, doğa...
Ve daha birçok konunun tarihsel gelişimini ve gerçeklerini çok ustaca anlatan Volney, değerli eserin için sonsuz teşekkürler.
Yazar Volney soyadını "Voltaire ve Ferney'" i birleştirerek verir kendisine. Ama kendisi birçok kişiden iz taşıyor bence. Araştırdım maalesef başka eserini bulamadım( bilen varsa lütfen geri dönüş yapsın bana).
Okumalısınız değerli okurlar, okunmalı bu değerli eser.
Volney'in de dediği gibi " İnsanın başına her şey bilisizliği yüzünden gelir."
Bilelim, öğrenelim, okuyalım böyle bir eserin az okunması çok üzücü.
İki cilt şeklinde 90 sayfalık kısacık kitaplar ama etkileri uzun süreli ve tarifsiz.
Dinlerin doğuşunu, gelişimini okudukça hayrete düşeceksiniz.
İçerik hakkında söyleyecek çok şey yok. Tarihin ilk zamanlarından itibaren var olan gerçekler ve hayatın değişmez konuları anlatılıyor.
Okuyacak olanlara şimdiden keyifli okumalar.
Hayatımızdaki "Çaresazlara" selam olsun :))
Kısacık bir kitap ama sinirlerim için etkili oldu. Kitabı okurken biran "yok artık" deyip sinirle telefona atacakken bir dakika ya sanki bana biraz benziyor bu dedim ve elimi sakince indirdim. :DD
Kitabın konusuna gelelim asıl adı "Mediha" olan tanıdığı tanımadığı herkesin yardımına koşan adeta iyilik perisi olan kızımıza "Çaresaz" (çare bulan) diye seslenir herkes.
Çaresaz küçük yaşta anne ve babasını kaybetmiş komşularının yardımıyla okuyup öğretmen olmuştur. ( Allah herkese böyle komşu versin gerçi karşılık olarak evi aldılar ama neyse :d )
Yaşadığı mahallede Münir diye bir hakim ile tanışır. Münir tifoya yakalanıp yataklara düşünce Çaresaz onlara taşınır ona ve annesine bakmaya başlar, çalışıp evlerini geçindirir. Böylece birkaç yıl geçer ve sonunda Münir arkadaşının da uyarısı ile Çaresaz' a dini nikah kıyar sebep ise resmi nikahta boşanmak zor diye. Evlenmelerine rağmen herkes normal hayatına devam eder ee tabi Münir durur mu daha güzel birini görünce aşık olur. Şehnaz denilen bu kız ile evlenir ve hepsi birlikte aynı evde yaşamaya devam ederler. Çaresaz durumu olduğu gibi kabul eder ordan gidemez çünkü Münir' in annesi onu çok sever ve ayrıca ilk günden beri böyle bir şey olacağını bildiğinden bunu kabullenmiştir.
Yanlış bir deyim olmasın ama " Bir koltuğa iki karpuz sığmaz." derler bir evde iki kadın nasıl olsun Şehnaz Çaresaz' ı kıskanır sevildiği için ve Münir de pişman olur. Münir' in annesi ölünce Çaresaz ordan ayrılır ama Münir de onun peşini bırakmaz ve Şehnaz' dan çocuğu olmasına rağmen boşanır Çaresaz ile yaşar.
Ne okudum ben böyle anlamadım bu kitapta sevdiğim tek şey kahramanlar dürüst şöyle ki: Çaresaz "alık olduğunu" Münir ise " bel üstü aşkla belaltı isteği birbirine karıştırdığını" söyler bence ikiside çok haklı. :DD
Neyse çok kınamamak lazım
Reklam