Hayatımın bir döneminin sona erdigini, aklimin her aman gerçekçi ve dürüst kalabilen Sağlıklı yanıyla seziyordum artık; ama yalnızlıktan korkan taşlı yanım, bu gerçeğin bütünüyle kabul etmeme engeldi.
“Nen var” dedi sorunun akan kandan daha vahim olduğunu sezerek, O anda ona sarılıp acımı ve tutkumu unutabilmeyi, hiç olmazsa ona hissetiklerimi anlatabilmeyi ne çok isterdim.