Şuna hep çok şaşırıyorum: İki insan nasıl olur da aynı evin, aynı hayatın, aynı hayalin içerisinde böyle dip dibe yaşar da birbirini yine de olabilecek en yanlış şekilde anlar? Nasıl olur da birbirini duymaz bu insanlar? Burada fena hâlde yanlış giden bir şeyler var.
İnsanın da bir kirpi gibi sayısız dikeni var. Bu dikenlerin bazısını törpülüyoruz, bazısı sivri kalıyor. İşte o sivri dikenlerle; bazen törpülemek istemediğimiz, bazen törpülemeyi akla getirmedigimiz, bazen de istesek de törpüleyemediğimiz o dikenlerle birbirimizi acıtıp duruyoruz.
Elimde sihirli bir değnek olsa ilişkiye bir düğme yerleştiririm. Bu düğme, iki insan için birbirini duymayı sağlayan bir mesafe üretsin.İki insanın birbirini, bir başka insan olarak, bir başka canlı olarak görmesini sağlasın. Doğru mesafeden birbirlerini doğru biçimde görsünler.
Gaslighting bir ikna sanatıdır. Bir insanın kendi duygu,düşünce, davranışlarından şüphe etmesini hedefler ...mağdur oyunun farkında değildir hatta mağdur olduğunun farkında değildir.