"İnsan ilişkileri aptallıklar üzerine kurulu zaten. En iyisi uzak durmak."
"Uzak durmak iyi falan değil. Uzak durmak insanı yalnızlaştırıyor."
"Yalnızlık o kadar da kötü değil," diye mırıldandım. Etrafta bir şeyler paylaşacağın kimse olmuyordu belki ama sana zarar verecek insanlar da olmuyordu. Kalbin kırılmıyordu.
Reklam
Keşke ağlayabilseydim. Gözyaşlarımı serbest bırakacak cesareti bulsam tüm şehir sular altında kalıp hepimizi boğacakmış gibi hissediyordum. Öyle çok gözyaşı biriktirmiştim ki bunu kaldırabilecek hiçbir şehir yoktu.
Eskiden zamanın ağır ve kıvamlı bir mefhum olduğunu düşünürdüm. Günler şaşırtıcı derecede uzun geçerdi. Sevmediğiniz bir hayatın içindeyken zamanın farkında oluyordunuz. Her saniye ruhunuza işliyor, her saat benliğinizde bir iz bırakıyordu. Kötü bir hayatın içine sığdırılan birkaç şey sayesinde bazı günler diğerlerinden daha iyi geçerdi. Bazı günlerse en kötüsü olurdu.
Bunları yaşarken zaman hakkında çok düşünmemiştim. Elbette o evden çıkıp gidebileceğim günleri saymış, hayaller kurmuştum ancak zamanın daha farklı akacağı günleri umut etmemiştim. Bunun olabileceğini bilmiyordum. Zaman değişmezdi, değil mi?
Oysa diğer her şey değişiyordu. Değişimler zamanı algılama şeklini de değiştiriyordu. Son birkaç aydır günlerin, ucunu yakalayamayacağım kadar hızla akıp gittiğini; zaman bu kadar hızlı akarken diğer her şey gibi beni de değiştirdiğini fark ediyordum.
Hafta sonları çalıştığım ek iş, soğuk hava şartları yüzünden
Sözlerimi kendime saklamaya alışıktım. Kısa süre öncesine kadar bir konuda fikrimi beyan etmem beklenmiyordu. Etrafımda konuşmalar yaşanır, ben hep uzaktan izlerdim. Kavgaları zihnimde yürütür, cevaplarımı toprağa gömerdim. Küçük bir kutunun içinde yaşıyorken dünyam birden koca bir şehre dönüşmüştü. Bazen toprağı kazıp kelimeleri çıkarmaya yelteniyordum fakat hemen sonra kötü anılar yüzüme çarpıyordu. Konuşmak ne kadar gerekliydi ki? Sohbet etmenin ne faydası vardı? Mutlu olmak için bir kar tanesi, bir gün batımı, küçük bir bahar çiçeği yetiyorken insanlara neden ihtiyaç duyuyorduk?
"Sevgi, kötülüğün üstesinden gelebilir."
"Kötülük, sevgi nedir bilmez ki."
Reklam