İnsanlarla konuşmanın beni daha fazla incittiğini fark edince sessizleşmiştim. Bazı geceler rüyalarımda çığlıklar atardım. Kâbus çığlıkları değil; kimsenin duymadığı, içimde biriken sessizliğin yansıması çığlıklar. Seslendiğim duvarlardan hiç cevap gelmezdi. Cevap alamadıkça konuşmaktan vazgeçmiştim. Mecbur değilsem konuşmuyordum. Zorunda değilsem kimseye bakmıyordum.
Reklam
İnsanların içinde biriktirdiği kötülükleri anlamak kolay değildir. Bazen sırf yapabildikleri için sizi hedef seçer ve tüm öfkelerini üzerinize boşaltırlar. Üstelik buna hakları olduğunu düşünürler. Eğer onlar kadar güçlü değilseniz yapabileceğiniz hiçbir şey olmaz. Hele bir de çocuksanız ve sizi koruyacak bir aileniz yoksa hak etmediğiniz bir nefretin yükünü taşımak zorunda kalırsınız.
Ancak bende hiçbir ışık yoktu. Tüm ışıkları canavarlarla savaşırken tüketmiştim. Geriye kalan tek şey titrek yansımalardan ibaretti. Bazen o yansımaların kocaman, aydınlık bir çayırdan geldiğini sanıyordum. Rüyalarımda var gücümle koşuyor, tünelin ucundaki o minicik ışık kırıntısının geldiği yeri bulmaya çalışıyordum. Fakat her seferinde karanlık beni geriye çekiyordu. Çabalarımla dalga geçiyor, pençelerini umutlarıma takıp canımı yakıyordu.
Hem uzun zaman kendim icin hicbir şey yapamadan yaşa. mışken bu tempodan yorulmuyordum. Tüm bu meşguliyet beni canlandırıyordu. Çabalamak, emek göstermek ve karşılığında bir şeyler kazanmak ayaklarımı yere daha sağlam basmamı sağlıyordu.
Umut etmek.
Umut edecek güvenli bir alan bulmuşken kendi güvensiz liklerimi bir kenara bırakmak sorun olmamalıydı. Üstesinden gelebilirdim. İyi bir konuşma yapıp sonra tekrar kabuğuma çekilebilirdim. Aksi bir durumla karşılaşırsam da etrafımdaki leri uzaklaştırmam zor olmazdı.
Reklam