Bir öğretmen daha, öğrencisi tarafından alınan hayatıyla ailesinden, sevdiklerinden koparıldı. Haberlerde geçip gidecek bir rakam değil bu; bir çığlık, bir uyarı olmalı. Ama kim duyacak? Eğitim sistemi her gün biraz daha yıpranıyor, öğretmenler yalnız bırakılıyor, öğrenciler yönsüz kalıyor. Adalet? Onu zaten kaybettik; ama en azından önlem alınsaydı…
Hayatımız bu kadar ucuz mu? Görünen o ki evet. Her kayıp sadece bir isim değil; geleceğe atılan bir gölge, insanlığımıza vurulmuş bir darbe. Ve belki de en korkunç olanı, bunun artık sürpriz olmaması. Her yeni haberle biraz daha alışıyor, biraz daha sessiz kalıyoruz. Ama susmak çözüm değil; kayıplar sayılardan ibaret olmamalı, her canın değeri hatırlanmalı.
Baş sağlığı diliyorum değerli öğretmenimizin ailesine, sevdiklerine ve o korkuyu yaşayıp unutamayan herkese. Ve evet, insanlığını kaybetmiş, eğitimi kaybetmiş, adaleti kaybetmiş sisteme de… Çünkü bir hayat daha kaybolduğunda, sadece bir aile değil, hepimiz biraz daha eksiliyoruz. Başımız sağ olsun: Çocuğa, öğretmene ve büyüğe nasıl konuşması gerektiğini öğretmeyen, aile sistemine... çünkü öğretmene saygısızlık yapan bir velinin çocuğu da öğretmene değer vermez, sözlerini önemsemez. Saygıyı unuttuk ve unutturduk; oysa aile yapısının temeli de, eğitim sisteminin ruhu da saygıyla ayakta durur.
S.A.