Sonra araya zamanlar girdi, mekânlar girdi, insanlar girdi. Yaşamak, düşlerinin büyüklüğüne göre acı veriyordu insana. Yine de dünya, herkesten bir kalıba dökememişti seni.
Sonra beş yıl şiirle aşk
Gövdemi ve gurbeti ovdum ikisiyle
Sana gelene kadar özgürlüğü öğrendim.
Kimse kâküllerimin arasına
Yerleştirmemişti ömrünü
Sende ben kendimi sevdim.
(...)
Çocuksun sen her ayrılıkta imlası bozulan
Susan bir çocuktan daha büyük bir tehdit
Ne olabilir, sorumun karşılığını bilmiyor kimse
Kötü bir anlatıcıyım oysa ben ve ne zaman
Bir kaza olsa adı aşk oluyor artık
Aşksa dünyanın çoktan unuttuğu bir tansık
Seni bekliyorum orda, o kirlenen ütopyada
Kirpiklerime düşüyorsun bir çiy damlası olarak
Yumuyorum gözlerimi gözkapaklarımın içindesin
Sonsuz bir uykuya dalıyorum sonra ve sen
Hiç büyümüyorsun artık iyi ki büyümüyorsun
Ahmet TELLİ-Çocuksun Sen
Kaç gün batımı geçirmiş ömrüm gökyüzüne yaslanarak. Kaç gün doğumu görecek kalbim umuda sarılarak? Nice yollardan geçmiş adımlarım sonsuzluğu düşleyerek. Daha kaç sokak yürüyeceğim ömür boyu kendimi arayarak?