Hilâl Er
@Saklamak
Bazı şeyleri yaşamayı hayal etmek bazen onları yaşamaktan daha güzel olabilir. MK
Care and Hope
Çocuk edebiyatı tutkunu
"COGITO ERGO SUM"
Eskimiş eşyalarız yeri hiç değişmeyen
Yalnızlığı çağrıştırıp yılgınlığı biçimleyen
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Çocuklarla felsefe yapmak ne demektir?
Çocuklarla felsefe yapmak, ne felsefi sistemlerin ayrıntılarında dolaşmak ne de filozoflar üzerine konuşmaktır. Çünkü bu etkinlik, varolan, gelmiş geçmiş felsefi sistemler üzerine konuşulan bir ders değildir. Çocuklarla felsefe konuşmak demek, çocuğun mevcut sorularını kavramsal düzeye taşımak demektir. "Güneş neden her gün batar?" sorusundan, "Evrende bir düzen var mıdır?" sorusuna geçebilmek demektir. Felsefe, konuşmak, sorgulamak, fikirleri incelemek demektir. Çocuk ya da büyük herkesin bir fikri vardır, felsefe fikirlerimiz olduğu zaman değil onları incelediğimiz zaman başlar. Ortaya konulmuş bir fikir çocukça da olsa, o fikre enine boyuna bakıp incelediğimizde felsefe yapmış oluruz.
Sayfa 14 - Dinozor Çocuk
Şüphesiz göklerin ve yerin yaratılışında, gece ile gündüzün birbiri ardınca gelişinde, insanların yararı için denizde (süzülüp) giden gemilerde, Allah'ın semadan indirip onunla, öldükten (kuruduktan) sonra toprağı dirilttiği suda, orada (yeryüzünde) yaydığı her türlü canlıda (ve onları yayma sında), rüzgarları (dilediği gibi) estirişinde, gök ile yer arasında (Allah'tan gelecek) emre hazır bekleyen bulutta, elbette düşünen bir kavim için (Allah'ın varlığına ve birliğine) nice deliller vardır.
(0) göklerin ve yerin örneksiz yaratanıdır. O, bir işin olmasını isterse ona sadece "ol" der, o da hemen oluverir.
Giderken kızdığımız her şey nasıl da anlamını yitiriyor.
Geriye sadece hüznü kalıyor mazinin.
Avuçlarımızda tuttuğumuz acının tozuyla el sallıyoruz birbirimize.
Havaya karışan seslerimiz, sevinçlerimiz, kederlerimizle yıkanıyor yolculuğumuz.
Sesi hiç dinmiyor kulaklarımızda, Büyüyüp kalbimizde çağlayan o anne dualarının.
Herkes bir hoşçakal kadar yalnız, Herkes bir veda kadar kimsesiz duruyor kapısında zamanın. Avuçlarımızı salladıkça dökülen, acının önünde diz çöküyor ayrılık.
Görüntüleri yavaş yavaş siliniyor arkada kalanların...
Bütün yolculuklar birbirine benziyor;
Birbirine değiyor yaralarımız.
Erdem Beyazıt