İnsan en çok başkasını iyileştirirken iyileştirir kendini.
Başkasına merhamet sunarken sever kendini.
Başkasına destek olurken yardım etmiş olur kendine.
Bazen uzaklaşmak gerekir yakınlaşmak için. Bazen hatırlamak gerekir, hatırlanmak için. Bazen ağlamak gerekir, açılmak için. Bazen anmak gerekir, anılmak için. Bazen susmak gerekir, duymak için.
İnsan sınırsızken mutlu değildir, sınırlarının ne olduğunu bilincindeyken mutludur. İnsan sınırsız bilgiyle zihnini doldurduğunda kıymetli olmaz, ihtiyacı olan bilgiye ulaşarak onu işlevsel biçimde kullanmaya başladığında değer katar kendine.