Uzun süre elimde dolaştırıp, gittiğim her yere çantam da taşıdığım klasiğimi nihayet bitirdim..
Okurken nasıl da yazarıma haksızlık ettiğimi anladım...
Başlarda dalgalanan çekim gücü beni zorlasa da, sömürücülüğün, sınıf ayrımın, ve yetkililerin vurdumduymaz tavrını felsefik bir yapı da eleştirmiş bir klasik..
Okuma listeniz de yer alıyorsa bu kitap haksızlık etmeyin ve okuyun derim..
🕊
“''Evet, hastayım. Ancak siz de biliyorsunuz ki onlarca, hatta yüzlerce deli özgürce dışarıda dolaşıyor, çünkü cehaletiniz yüzünden onları sağlıklı olanlardan ayırt edemiyorsunuz. Neden ben ve bu zavallı insanlar, dışarıda dolaşanların yerine burada günah keçisi gibi oturmak zorunda? Siz, sağlık memuru, idare amiri ve bütün hastane güruhunuz; ahlaki bakımdan hepimizden ölçülemeyecek derecede aşağı konumdasınız. Neden burada oturan siz değilsiniz de biziz? Mantık bunun neresinde..?”
🕊
“Maddenin dönüşümü... Ölümsüzlüğün karşısında bu ucuz bahaneyle teselli olmak ne büyük korkaklık! Bilincin dışında doğada meydana gelen bu süreçler, insanın aptallığından daha aşağıdır, çünkü aptallıkta bile bir bilinç ve irade mevcuttur; süreçlerde ise buna eşdeğer bir şey yoktur. Yalnızca ölüm karşısında saygıdan çok korku duyan bir korkak, bedeninin zamanla bir otun, taşın ya da kurbağanın içinde yaşayacak olmasıyla teselli olabilir. Maddenin dönüşümünde kendi ölümsüzlüğünü görmek, kırılan ve artık faydasız olan değerli bir kemanın kutusuna parlak bir gelecek öngörmek kadar gariptir.”
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Dostoyevski’nin dediği gibi;
“"Hepimiz Gogol'ün paltosundan çıktık"
1842 yılında yazılan bu eser Rusya’nın yaşam mücadelesi zor, sınıf farkının şiddetli olduğu bir dönemde memur Akakiy Akakiyeviç’in hikayesini anlatıyor..
Yorgun, silik ve yalnız bir karakter olan Akakiyeviç kendine tek bir hedef koyuyor; üzerine yakışacak ve üşütmeyecek bir palto..
Aylarca bunun için çalışıyor, aç kalıyor, yaşam arzusu haline getiriyor hayalini..
Peki sonra...?
Daha fazla spoiler vermek istemesem de, aslında arzularımızı Gogol’un paltosundan çıkartıp sadeleştirmeliyiz..
En azından okuduğum klasikten çıkarımım bu oldu benim..
Peki ya sizin...?
Daha doğumda annesinin kemiklerini kırmaya başlar, vücudunu ortadan ikiye yararak dünyaya açılır, hayatta kalır işte böyle insankızı...”
#burçintetik kaleminin rengine sağlık..
Evet arkadaşlar itiraf ediyorum uzun zamandır böylesine sağlam bir anlatım okumamıştım..
İçinde çarpınız durduğumuz dünyanın zarif renklerini nasıl da acizce dışlar olmuşuz..
Oysa ki ne kadar kolay aynı gökkuşağı altında,
dostça,
el ele,
sevgi ile yudumlayabiliriz, yağmur sonrası kahvelerimiz..
Ama biz zoru seçiyoruz...!
Irk, din, dil, cinsiyet ayrımı yaparak birbirimize kin duymayı, menfaatlerimize göre yaşamaya, savaşmayı..
Okuduğum öyküler de cinsel tercihlerine göre dışlanan insanların mücadelesi, hisleri, içinde Umut dolu yalnızlıklarını ve gökkuşağı renginde hayatta kalma arzularını anlatıyor..
Okunmalı ve birazcık da olsa empati kurulmalı..
.
.
.
“Beni ben yapan bir öz var mıydı sahi? Bedenim,sesim,dilim,evim dediğim yer değişmişti ya,başka bir insan mı olmuştum artık? Oysa olduğum kişiyi ısrarla,onu yok etmeye çalışan her şeye,herkese rağmen yavaş yavaş kabuğundan çıkarmıştım ben.”
”Gitmekle dönmek bir değildi; gitmekte ferahlık, umut, ihtimaller vardı. Dönmek ise hep bir kabuldü, boyun eğişti..”
‘Odasına taşınırken başladı
"Kimse yok mu?" diye sayıklamaya, sedyesinin yanına "Buradayım," dediğimi duymaksızın tekrarladı sorusunu. Benim ve hemşirelerin orada olmasının bir önemi yoktu annem için, yalnız kalmıştı. Bir kere gerçekten yalnız kalırsanız sonra o yalnızlık bir ömür yapışır üzerinize. Annem ben kendimi bildim bileli yalnızdı..”
