Reklam
Stefan Zweig bu eserinde yetişkin davranışlarının çocuklar üzerindeki tesirine değiniyor ve bunu yasak bir ilişki üzerinden anlatıyor. Zweig’a yönelik genel tutum ve yorumlarımı bilen bilir, genel anlamda sevdiğim bir üslubu, anlatımı ve kendine göre enfes bir tarzı var. Her kitabını severek okudum, yalnız Yakıcı Sır biraz farklı. Zweig’dan okuduklarım arasında bir sıralama yapacak olursam Yakıcı Sır son sırada gelebilir, maalesef . Kötü diyemem, iyi bir kitap. Özellikle yazarın yüksek bir empati gücüne sahip olduğunu düşünüyorum çünkü çocuk psikolojisini çok güzel bir biçimde aktarıyor. Ancak konu olarak mi beğenmedim, yoksa hikaye mi çok düz geldi bilemiyorum.
Olaylar çapkın bir baronun evli bir kadını gözüne kestirmesiyle başlıyor. Kadının dişli bir tip olduğunu anlayınca da ona oğlu Edgar aracılığı ile yaklaşıyor. Edgar, başlangıçta bu insan canlısı adamı arkadaşı gibi görüp pek bir sevse de öncelikle ‘arkadaşını’ elinden aldığını düşündüğü için annesine, ardından da annesiyle aralarında adını koyamadığı bir şey bulunduğuna inandığı için barona karşı tepki almaya başlıyor. Edgar’ın zihni içinde yaşadığı gel-gitler, yüz üstü bırakılma duygusunu yoğun yaşayış biçimi, her şey güzel. Ancak kitapta bir eksik var sanki. Henüz bir Stefan Zweig değilim, bulamıyorum o şeyin ne olduğunu. Belki de Zweig’da hep gördüğüm o muhteşem yazım tarzını ve kusursuz olay seçimlerini aramışımdır, yahut bu kitabı okumamın yaşı gelmemiştir Bilemiyorum.
Eleştirdik eleştirdik, şimdi gelelim güzel bir noktaya. Yaşanan olaylarda her şeyi sembolik düşünmeye çalıştığınızda ortaya muhteşem bir tablo çıkıyor. Mesela baronu, karşı konulması zor olan “id”; anneyi, kendini bunları dizginlemekten sorumlu bulan “ego”; babayı yahut Edgar’ı (çünkü anne ikisinin de bu ilişki durumunu öğrenmesinden
Bir türlü vazgeçemediğim Zweig kitaplarııı
Fırsat buldukça okumayı bitirdiğim kitapları yorumlamaya çalışıyorum ama bazen gerçekten fotoğraf çekmek, yorumlamak yazmak, okumaya yetişmiyor Elime birini alıp birini bıraktığım için, ya da “bunun hakkında neler dersem tam manasıyla tarif edebilirim” diye uzun uzun düşündüğümden olsa gerek
Neyse hadi gelelim Ay Işığı Sokağı’na kitap 5 kısa öykü ihtiva eden diğer eserleri gibi 1 günde okuyabileceğiniz türden. Ancak okurken insânî sınırlarımı en çok zorlayan eserlerinden biri oldu Zweig’ın, duygular ve yaşamları bazen o kadar uç noktalara götürmüş ki, hayretle izledim. Öyküler içinde en çok şunu beğendim diyemiyorum ama (burası spoiler içerir) ‘Nişan’ öyküsündeki Albay’ın sırf yaşamını sürdürebilmek için üniformasını geride bırakarak yola çıktığı, ancak kendi askerleri ile karşılaştığında onu tanıyamayıp öldürmeleri beni çok etkiledi. Yaşamı için adını bir kenara koymuş adam, sivil olsa askeri resmî olsa sivili öldürecek. Öyle bir konum. Ona içim çok acıdı bitirdiğimde sonunu tahmin etmeme rağmen garip bir burukluk hissettim
Öykülerden birkaç alıntı bırakarak gidiyorum okunsun!
“.... ama sonra anımsadım, onu dışarı iten bendim. Yalnızca bendim. ..... Çünkü her şeyden önce gururludur o..” // Ay Işığı Sokağı
“..rastlantının matkap uçları elmastandır ve içinde bolca tehlikeli tuzak barındıran kader, hiç umulmadık bir yerden kendine bir kapı bulmayı bilir ve kaya gibi sert mizaçları bile temelinden sarsarak darmadağın eder.” // Leporella
“...büyük bir zevkle duraksadıktan sonra kılıcını kurbanının sırtına sapladı; bunu önce ağır ağır, zalimce ve bilinçli bir şekilde tadını çıkararak yaptı. Ardından kabaran öfkesiyle kılıcını tekrar tekrar ve git gide hızlanarak adamın sırtına ve gırtlağına daldırdı. Hareketleri şiddetlendikçe
Kitapları yarım bırakmak gibi bir huyum yoktur ama bu gerçekten vasat
Yazarı bilirsiniz hepimizin adını sıkça duyduğu bir şahsiyet. Ben de ilk izlenim olarak Aldatma’yı eklemesem çok daha iyi olurdu sanıyorum. Yanlış kitap seçimi yaptım diye düşünüp öyle olmasını umut ediyorum. Bu kadar övülen bir yazarın kaleminden böyle bir kitabın çıkması, ne bileyim mümkün değil gibi ya
Okuyorsun okuyorsun hep bir şeyler olacak hadi oldu olacak bekliyorsun ama olmuyor maalesef. Hep tek düze giden, birbirinden değişik ve mana veremediğim hikayeler silsilesi. Gerçekten de kitap adı gibi bir aldatma
Başka başka bir sürü saçmalık anlatıp durmuş, valla deli oldum ay. Okumayın bunu, kesinlikle okumayın. 1 haftadır bitsin diye süründüm (yanında da rüya psikolojisini okudum tabii o da biraz şey, onu da anlatırım) süründüğümle kaldım bu bir haftada ben neler okurdum neler
Of of, zaten finaller de geldi hevesler kursakta
