Adamın biri konuşur konuşur anlatır durur ama öteki duymaz,anlamaz bu lafların bir tekini bile... Hiçbir değer taşımaz. Ya konuşuyorlardır ya da oturuyor ama konuşmuyorlardır. Hiç fark etmez, hem de hiç.
(...)
Önemli olan konuşuyor olmaktır. Bir başka canla beraber olmaktır. Hepsi bu kadar.
Yalnız içimde müthiş bir boşluk hissi vardı. Hayatımın en dolu, en manalı zannettiğim bir devresi birdenbire boşalmış, bütün manasını kaybetmişti. En tatlı emellerinin tahakkukunu gördüğü bir rüyadan acı hakikate uyanan bir insan gibi içim çekiliyordu.