geçmişte bana öğretilen şeylerin hiçbirisine artık inanmıyordum. Hatırlayabildiğim kadarıyla, bana öğretilenlere hiç ciddi olarak inanmamıştım. Sadece öğretilenlere ve çevremdeki büyük kişilerin inançlarıyla ilgili söylediklerine güvenmekle yetiniyordum. Ancak bu temelsiz bir güven duygusuydu.
Reklam
yeni bir ahlak uğruna dövüşmek için yollara düşen, fakat kendilerini anlamakta yeteneksiz yol arkadaşlarına rastlayan insanların o büyük mutsuzluğunu düşünüyordum.
Sizi öldürmeyi tasarladığını büyük bir içtenlikle tatlı tatlı gülümseyerek anlatan bir insan hakkında ne düşünürsünüz? Eğer o suç saymıyorsa bunu; hoş bir oyun, zekice bir şaka olarak görüyorsa, ne yaparsınız?