Sanem Çalık
@Sanneemmm
“Hayat neyse odur. Değeri neyse odur! Hayat da beceriksizlikler ve sakarlıklarıyla yapabileceğini yapar.”
*Spoiler*
Jean Teulé tarafından yazılan bu kısa roman beklenenin aksine bir intihardan ziyade bir dirilişi simgeliyor.
Tuvache ailesi yıllardan beri insanların intihar girişimlerini garantilemelerini sağlıyor. Halihazırda animasyona da aktarılmış olan bu kitabı okurken de Tim Burton havasında bir animasyon gözünüzün önünde hareketlenmeye başlayacak. Karakterlerin her biri karanlık ve suratsız. Biri hariç: Alan.
Alan kitap boyunca mutluluğu temsil ediyor sanıyoruz. Şarkılar söylemesi, insanları gizliden gizliye intihardan uzaklaştırması bize bunu düşündürüyor. Ancak kitabın sonunda herkesi iyileştiren Alan, kendisini kurtarmaya çalışan ailesine son kez gülümseyip aramızdan ayrılmayı tercih ediyor. Fakat bu bir intihar gibi yazılmıyor diye düşünüyorum. Alan, hayatımızdaki aksilikleri halledene kadar içimizde yeşerttiğimiz, aksilikler öyle ya da böyle hayatımızdan uzaklaştığında ise görevini tamamlayan bir asker gibi kenara çekilen “umut” hissiydi.
Tüm bunların yanında intiharın toplumsal yanına da ufak da olsa parmak basan bir kitaptı. İntiharın toplumsal yüzünü anlamak isterseniz yine bir Fransız olan Émile Durkheim’ın İntihar kitabını okuyabilirsiniz.
“Bir insanı sevmek onun gerçeklerini anlamaya çalışmayı da içerir.”
Kendini, çevresindekileri anlamaya çalışan bizler için okunmaya değer bir eser.
Sizin de psikolojiye ilginiz varsa fakat ağır bir eğitim kitabı çalışıyormuş gibi hissetmek istemiyorsanız Engin Geçtan, bu kitabı kesinlikle “bizler” için yazmış.
Yer yer sosyolojik eleştirilerle insan davranışlarının temel nedeni ortaya konmaya çalışılmış. Bana kalırsa tek eksiği “peki nasıl değiştiriz?” sorusunun önemsenmemiş olması.
“İçinin rahatlaması çözüme ulaşmak demek değildir. Anlaşılmaz ve boğucu hissettirdiğinde o ruh haline göğüs gerip sürekli düşünmeye devam etmen gereken zamanlar da vardır. “
Kitap gayet sade ve anlaşılır bir dille okuyucuyla buluşuyor. Fakat kitabı çok da sürükleyici bulmadığım gibi popülerliğine de pek anlam veremedim. Hoş, kitabevinin sahibi de popüler kitapların değil de keşfedilmeyi bekleyen kitapların kıymetini sık sık dile getiriyor zaten. (Spoiler) Kitapta sadece oğlunun üzerine titreyen ve tek uğraşı bu olan Minchul’un annesi diye anılan karakterin, kendi için bir şeyler yaptığı zaman isminin Heeju olduğunu öğrenmemiz hoşuma giden bir detay oldu.
Eğer kendinizi aradığınız bir süreçteyseniz; doğrunun, herkes için doğru olmadığını görmek istiyorsanız okunabilecek bir kitap olabilir.
Küçük çelimsiz bir kız çocuğu tüm dünyayı kurtarabilir mi? Yazarın akıcı dilinde Momo bize kalpten ilişkilerin dünyayı nasıl değiştirebileceğini anlatıyor.
Günlük hayattaki telaşlarımızın, boş zaman dediğimiz anlarımızın birer yıldız tozu gibi parlayıp sönen sonsuzluğuna dikkat çekiyor.
Bir aşk romanıydı “Uçurtmalar”, doğru. Fakat bir özgürlüğe duyulan özlemin, kurtuluşa olan inancın, susturulamayan düşüncelerin aşkıydı aslında.
Mavinin ardından giden hepsi ayrı hikayeye sahip uçurtmaların hayali aslında ortaktı.
