Anlamışdı ki, həyatdakı hər şey adi gözlərlə göründüyü qədər bəsit deyil. Hər hadisənin bir də yalın gözlərlə görünməyən tərəfi var. Pərdəarxasında gizlənən hikməti görmək üçün isə səbir lazımdır, təvəkkül lazımdır. İnsanın üzünə bağlanan qapıların açarı - Yaradana inam və təslimiyyətdir.
İndi onlar bir-biriləri ilə sözlərlə deyil, gözlərlə danışırdılar. Sözlərin yerini darıxan, axtaran, uman, bəzən sevinc dolu, bəzən incik, bəzən də kədərli baxışlar almışdı. Demə, gözlərin uzaqdan pıçıldadığı sözlər daha güclü, daha təsirli imiş...