Derler ki, insan yalnız olmadığında daha az mutsuzdur ama Zerdüşt'e göre bu, kötü yürekli olmaktan değil başka insanlara duyulan ihtiyaçtandır. Bahtsız insan, bir benzerine rastlayınca, ona doğru sürüklendiğini hisseder. Mutlu bir insanın neşesi ona bir hakaret gibi gelir ama bahtsız iki insan, birbirine dayanarak fırtınaya karşı kendilerini güçlendiren iki zayıf ağaççık gibidirler..