Hadiye Özlem
@Sarcemm
Yaralı hayatlarRoman
Bitmesini hiç istemediğim bir romandı. Üçlemenin tüm kitaplarını büyük ilgiyle okudum. Oldukça sürükleyici, çok iyi kurgulanmış ve çok hayatın içinden bir seriydi. Kapak kızı serinin diğer iki kitabına göre zayıftı kurgu bakımından ama iyi ki okumayı orda bırakmamışım.
Özellikle Osman hiçlikle, nihilizmle sarsıyor insanı. Karakterler öyle iyi resmedilmiş ki film izler gibi okudum kitapları. Dil çok akıcı.
Şebnem ve Osman şefkate muhtaç, hiç büyüyememiş yetişkin çocuklar aslında. Çok iyi niyetli ve aslında kibirleri haklı görülebilecek kadar iyi vasıfları olan insanlar. Etraflarındaki insanların çoğundan kötülük görüyorlar; bu Şebnem'de öfkeye dönüyor; Osman'da boşvermişliğe. Ve inanılmaz yalnızlar. Yalnız büyü(yemi)yen çocukları kimse yalnızlıktan kurtaramıyor sanki, bu romanları okudukça düşündüm bunu. Hayat ikisini biraraya getiriyor. Birbirlerinin yaralarını sarmaya çalışıyorlar ama yapamıyorlar. Dram Osman'ın gümüş kaşıklarla başlayan hayatının dibi görmesiyle son buluyor.
Çağdaş Türk romanının kuvvetli eserlerinden olan bu üçlemenin okunmasını kesinlikle tavsiye ederim.
Reklam
İnsanın aslını unutmasının, atasını unutmasının - mankurt olmasının- toplumu yozlaşmaya götüren en önemli etken olduğu anlatılmış bu 413 sayfalık 1 günün hikayesinde. Bir yandan dünyayı olduğu haliyle koruyabilmek için büyük büyük harekatlar düzenlenirken, toplumun hızla değişmesi, değerlerini kaybetmesi ne büyük bir paradoks. Bu değişim yüzyıllar önce işkenceyle, kaba kuvvetle sağlanırken, bunun bugün belki de eğitimle gerçekleştirilmesi çok düşündürücü. Bu sosyolojik izlerin yanı sıra elbette siyasal eleştiriler de var kitapta. Yedigey'in iç dünyası anlatılırken kitap psikolojik açıdan da zenginleştirilmiş. Büyük yazarın muhteşem anlatımıyla çok sürükleyici bir roman olmuş. Çevirisini de çok beğendim ben, oldukça akıcıydı. Sonuç olarak sembollerle, mesajlarla dolu, -okumakta geç kalmış olsam da- iyi ki okudum dediğim bir kitap.
Kitap çok farklıydı. Toplumsal bir kanayan yaranın, ileri gelişmişlik düzeyindeki bir ülkede bile hala ne kadar acı verici olduğunu okudum. Bir çocukluk travmasının dramatize edilmeden çok açık ve yalın bir dille anlatılmasını çok beğendim. Kitapta yazarın psikoloji kadar sosyoloji, edebiyat ve hatta tarihe bile değinmesi çok farklı bakış açılarını okura iletebilmesini sağlamış. Sağlam bir genel kültür süzgecinden geçirilerek kişisel iç dünya analizi yapılmış. Oldukça başarılı bir analiz. Çocukluk travmalarının çocuğun hayatı üzerindeki etkisi ve bu etkiden kurtulma çabaları üzerine yazılmış bir kitap. Ben Bergljot'un travmasının asıl faili babası olmasına rağmen, annesinden, annesinin tavırlarından çok daha fazla yara aldığını gördüm. Bu, bana tarafsız kalmanın her zaman doğru olan olmadığını hatırlattı. Bazen gerçekten taraf tutmak gerekiyor.
Sürprizlerle dolu bir kitap. Sıradan konulu öyküler şaşırtıcı bitiyor. Öykülerin hepsinde ya kendimden bir parça buldum ya da etrafımda tanık olduğum hayatlardan. Gündelik hayatın detaylara geniş yer verilmiş. Aslında hep gördüğümüz ama hiç üstünde durmadığımız, düşünmediğimiz. Bir önceki öykünün ana karakterini, bir sonrakinde figüran görmek de guzel. Yani ne diyor yazar, farkına bile varmadığımız insanların aslında ne ilginç hikayeleri var; o insanların kendi hayatları, kendi hisleri, yaşanmışlıkları var. Dünya benim etrafımda dönüyor sanıyorsan yanılıyorsun diyor. Yani, bence öyle diyor :)
Okuduğum ilk Ahmet Ümit romanı. Diğier romanlarından da okuma listeme aldıklarım var. Dil çok canlı, çok akıcı. Betimlemeler hemen hayalinde beliriveriyor insanın. Romanın konusunu çok orjinal bulmadım ama tüm detaylar çok gerçekçi verildiğinden ilgiyle okudum. Karakterler çok hayatın içinden, bizim kültürümüzden. Hiç yabancılamadım onları. Film izler gibi aktı gitti. Satır aralarını okumak zorunda kalmadan, günlük hayatın stresinden uzaklaştıran ve rahatlatan bir kitaptı. Polisiye hikayeleri sevenlere öneririm. İyi okumalar..
Reklam