Nereye gidiyorum böyle? diye sorar kendi kendine.
Nerden geldiklerini ve ne olduklarını bilen kişilerin, son soluklarında sordukları soru bu mudur?
Nedir imkansız olan?
Yaşam mı? Resim mi? Yoksa ikisi birden mi?
Kadınların genellikle çok sakin olmaları beklenir fakat erkekler gibi kadınlar da hissederler; becerilerini geliştirmek için uygulamaya ve çabaları için erkek kardeşleri gibi onlar da bir alana ihtiyaç duyarlar; çok katı bir sınırlandırmanın, çok mutlak bir durağanlığın sıkıntısını, aynı erkeklerin çekeceği gibi çekerler ve onların muhallebi yapıp çorap örmekle, piyano çalıp çanta süslemekle yetinmeleri gerektiğini söylemek, onlardan daha çok ayrıcalığa sahip yoldaşlarının dar görüşlüğüdür. Geleneklerin kendi cinsiyetleri için gerekli gördüğünden daha fazlasını yapmaya ya da öğrenmeye çabaladıklarında onları küçümsemek ya da onlara gülmek düşüncesizliktir.
Tanrı düşüncesi en kusursuz düşünce olduğu için en başta gerçekleşmiştir, dolayısıyla bu uyuşma koşulunu yerine getirmesi gerekmez. Biri tanrı düşüncesi olduğuna göre, tanrı da vardır.
Görünüşe göre, yaşam her biri bu yapıda bir rol üstlenen dönemlerden oluşur ve kimi gecikmelerin çaresi olmayabilir. Belli bir yaşa dek konuşmayı öğrenmemiş bir çocuğun sonrasında ne kadar çaba gösterirse göstersin kendini ifade etme yetisine söz geçiremediği ortaya konmuştur. Bu kadar açık olmayan başka zayıflıklar da bütün bir yaşama etki edebilir. Örneğin, herhangi bir nedenden ötürü okula gitmemiş ve topluluk içinde yaşamayı zamanında öğrenmemiş bir çocuk bu boşluğu belki asla dolduramayacaktır.