Esra varol
@Saresra
Kitapsever bir öğretmen.
Şu anda okuduğu kitap
-BEYAZ DİŞ-
Jack London’dan okuduğum ilk kitap ve kesinlikle son olmayacak.
Kitabın ilk birkaç bölümü asıl karakterimiz olan Beyaz Diş’in annesi Kiche ile başlıyor. Bu bölümlerde anlatım insanların gözünden ve öyle devam edeceğini düşünmüştüm. Fakat daha sonra anlatım hayvanların üzerine dönüyor ki bir kurdun neyi nasıl düşünerek yaptığını okumak inanılmaz merak uyandırıcı ve keyifli idi.
Kurt ve köpek karışımı Beyaz Diş doğduktan sonra ilk olarak Kuzey topraklarını tanımaya hayvanlarını gözlemlemeye başlar. Vahşi doğada nasıl hayatta kalması gerektiğini öğrenir. Daha sonra insan-tanrılar dediği sahipleri ile karşılaşır ve bu sahiplerden çeşitli zorbalıklar görür. Bu hayat onu daha da acımasız ve vahşi yapmıştır. Oysa sevginin gücüne inanan insanlar hala vardır. Beyaz Dişin son sahibi işte böyle bir insandır.
Kitabı okurken Jack London’un gözlem yeteneğine, hayvanların davranışlarından bu kadar güzel çıkarımlar yapmasına hayran kalıcaksınız. İyi okumalar
Reklam
Şanzelize Düğün Salonu·292 syf.··1000Kitap
7/10
Beğendi
·2020 25. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 04 Haziran 2020 18:35
·Kitaba başlar başlamaz acayip bir kurgunun içinde buluyorsunuz kendinizi. Ana karakter Bir Şeyhin oğlu hikayeyi onun gözünden okuyoruz ve gariptir ki ismi kitapta hiç zikredilmiyor. Bu karakter eskiden bir Derviş olarak dini bütün bir şekilde yaşarken annesini kaybediyor ve tam da bu sıralarda Eda isimli bir kız ile tanışıyor ve ona aşık oluyor. Bu aşk karakterimizi tabiri caizse yoldan sapıtıyor ki karşılığıda yok. Kimsenin başına gelmeyecek olaylar bu karakterin başına geliyor, dediğim gibi acayip bir kurgusu vardı.
Satır aralarında Tarık Tufanın melankolik, duygusal anlatımlarını çokça okuyoruz. Manidar menkıbeleri ve ders verici cümleleri çok sevdim. Kitabı büyük bir keyifle okurken iken sonundan sebep oldukça hayal kırıklığına uğradım. Yine de okumanızı tavsiye ederim.
“Paramparça bir geçmişin üzerine, yekpare, gamsız bir gelecek kurulamıyor.”
Saklı Bahçeler Haritası ismiyle müstesna, şahane bir kitaptı.
Bir yayınevinde genel yayın yönetmeni olan Rıdvan, bir gün elli üç yıl önce yazılmış esrarengiz mektuplar almaya başlar. Suad ve Behiye isimli karakterlerin birbirlerine gönderdikleri bu mektuplar öylesine etkileyici, öylesine güzeldi ki mektupların devamını okumak için oldukça sabırsızlandım. Aynı anda üç kurguyu birden ilerleten yazar bir yanda Rıdvan ile mektupların gizemini çözmeye çalışıyor, diğer yanda Suad ile 1930 ların Türkiye tarihini anlatıyor ve Behiye ile aynı dönem Avrupa tarihine gidiyorsunuz. Özellikle Avrupa tarihi ile ilgili kısımlar çok ilgimi çekti.Gelelim kitabın sonuna; en can alıcı kısmı sonuydu diyebilirim. Tamamen ters köşe oluyorsunuz.
Nermin Hanımın dili, kelimeleri, cümleleri o kadar güzeldi ki altını çizmek istesem yarısını çizerdim heralde. Kitabı okurken etrafınızdan soyutlanıp, olayları izliyormuş hissine kapılıyorsunuz... Çok çok beğendim, mutlaka okuyun derim.
Dipnot: Yazarın Unutma Beni Apartmanı kitabını önce okursanız, Rıdvan karakterinin orda da olduğunu görürsünüz. Kronolojik sıra ile okumanız tavsiye edilir yani...
Sayfalar dolusu yazılabilecek bir hikayeyi 115 sayfaya sığdırıp adına da “Uzun Hikaye” demiş Mustafa Kutlu. Kısacık bir uzun hikaye...
Bulgaryalı Ali ve ailesinin hayat hikayesini okuyoruz oğlunun gözünden . Dönemin Anadolu’sunu, kasaba kasaba, kent kent neden gezmek zorunda oluşlarını, tanıştıkları insanları, aşkları, acıları, siyaseti, adaleti, sevgiyi okuyoruz sayfalarda. Kitabın dili öylesine yalın ve samimi ki bir çırpıda bitiveriyor. Özellikle sonunu çok sevdim. Şiddetle değil sevgiyle okuyun diyorum...
Tarık Tufan’ın kitapları içerisinde en beğendiğim romanı hiç kuşkusuz Düşerken oldu. O kadar sürükleyici bir kitaptı ki bölümler ard arda aktı gitti bne ara bitti anlamadım. Konuyu işleyişi, çok yönlü anlatım tarzları, kurgusu gerçekten çok iyiydi. Kendimi ilk başta kızdığım bir karaktere daha sonra hak verirken buldum, adeta duygularımla oynadı Tarık Tufan. Bu kitap bir arayış hikayesiydi bana göre. Yolda kalmışların, yolunu kaybetmişlerin, kendini arayanların hikayesi.
Karakterlerimiz Jülide ve İshak birbirlerinden çok farklı gibi görünen ama aslında çok benzeyen kişilerdi. Hayattan kaçarken yoldaş oldular birbirlerine, geçmişi ararken tutunacak dal oldular... Aile kavramını, çocukluk yaşantılarının ne denli ağır izler bıraktığını sorgulattılar bize...
Şükredecek ne çok şeyimiz varmış aslında dedim bittiğinde. Çok çok beğendim, sizlerde okuyun derim.
Reklam