Merve Erdoğan
@Saricizmelipanda
Hayal edin!...
Konuşamayan, yürüyemeyen, kendi başına yemek dahi yiyemeyen, doğuştan beyin felçli birini hayal edin.
Henüz 11 yaşında Melody. Gerçek bir yaşam öyküsünden ilham alınarak kaleme alınmış bir eser. Tekerlekli sandalyeye mahkum olan ve hiçbir uzvuna komut veremeyen bu küçük kızın beyni ise mükemmel işliyor. Hikaye melody’nin öğretmenlerine, arkadaşlarına, komşularına kısaca dış dünyaya kendini kanıtlama çabasını anlatıyor. Devamı kitapta “Çok küçükken belki henüz birkaç aylıkken kelimeleri bana ikram edilen tatlı bir içeceğe benzetir ve limonata gibi içerdim. Sanki tatlarını alırdım. Karmakarışık düşüncelerime ve duygularıma anlam kazandırırlardı.” ”Sanırım hiçbir şeyi unutmamak güzel bir şey, hayatımın her anı kafamın içinde. Bu aynı zamanda çok sinir bozucu. Çünkü hiçbirini paylaşamıyorum fakat hiçbiri kaybolmuyor.” “Kapısı ve anahtarı olmayan bir kafeste yaşıyor gibiyim ve kimseye beni buradan nasıl çıkaracağını anlatamıyorum.”
“Görür görmez yüzlerce kelimenin anlamını biliyorum ama bunların hepsi içimde kilitliydi.”
“Düşüncelerin kelimelere ihtiyacı vardır. Kelimelerin de sese.”
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Başta ebeveynler ve eğitimciler olmak üzere her bireyin okuması gerektiğine inananlardanım.
İnsanlığı, masumiyeti o kadar naif ve sade anlatmış ki yazar.
Büyükbabanın eğitim anlayışı; asla parmak sallayarak anlatmaması, zamanı gelmeden dile bir şey getirmeyişi, Küçük Ağaç’ın yaşayarak öğrenmesine izin vermesi... Bir bakıma Montessori felsefesinde de bahsedilen “yaparak yaşayarak öğrenme, öğrenmenin hayatla içiçe olması” ilkesinin vücut bulmuş hali. Bir büyükbaba ne kadar güzel eğitebilirse, öyle güzel eğitiyor torununu. Tüm radikal ve sığ sistemlere inat kurtarıyor torununu. Hayatın nasıl öğrenileceğini öğretiyor bir bakıma. Beyaz adamın, yani bizlerin mahkum olduğu tüm sahte, ucuz ve robotlaşmış hayata inat. İnsanların yaparak ve yaşayarak nasıl en iyiyi ve en güzeli öğrendiğini öğütlerle harmanlıyor adeta bu kitap. Kitaptan yapacağım birkaç alıntıya yer vererek bitirmek istiyorum yazımı.
“İyi bir şeyle karşılaştığın zaman, yapman gereken ilk şey bulabildiğin insanla onu paylaşmaktır; bu şekilde iyilik öyle bir yayılır ki nereye gittiğini bilemezsin.”
.
.
“Onlara göre sevgi ve anlayış aynı şeydi. Büyükanne, anlamadığı bir şeyi sevemeyeceğini söyledi. İnsanları ve Tanrı’yı anlamazsan ne insanları ne Tanrı’yı sevebilirdin.”
.
.
“Büyükbaba dedi ki verdiğin bir şeyi nasıl yaptığını ona anlatmak, yalnızca “bir şey” vermekten daha iyiymiş. Dedi ki “Bir adama kendi başına yapmasını öğretirsen, o zaman adam iyi olur. Oysa yalnızca bir şey verip hiçbir şey öğretmezsen, o zaman adama geri kalan yaşamı boyunca sürekli veriyor olursun.” Büyükbaba dedi ki “ O adama yanlış hizmet yapmış olursun, çünkü sana bağımlı olursa, o zaman onun kişiliğini alır ve çalarsın.”
.
.
“Bir geyiğe ihtiyacın varsa en iyisini alma, zayıf ve yavaş olanını seç, o zaman geyik daha güçlü olur ve her
Okur kitap arar ama,kitabın da okuru bulduğunu ben çok gördüm. Açıklanabilir bir şey söylemiyorum belki, ama “rastlantılar”ın çoğu, açıklayamadığımız için rastlantı görünmez mi?
18. yüzyılın ortalarından bu yana “Serendipli Üç Şehzade” masalından yola çıkılarak türetilmiş bir sözcüğü var İngilizcenin: Serendipity; aranmakta olmayan değerli/ hoşlanır bir şeyin insanın karşısına çıkıvermesi anlamında kullanılan... Elbette, aranmayan şeyin bulunması, olacak şey değil. Ne var ki, “aranmama”yı “o anda aramakta olmamak” ya da “aranması gerektiği düşünülen yerde aramakta olmamak” diye yorumlarsak, birçok kişinin bu “Serendiplilik”ten (az ya da çok) pay aldığını kestirebiliriz. Serendip yağmuru benim de tarlama yağmıştır ara ara.
Nereye giderseniz gidin, ülkeniz peşinizden gelir. Artık siz orada yaşamasanız da o içinizde yaşar tıpkı Afganistan’ın Khaled Hosseini’de yaşadığı gibi.
Yazar, şeriat ülkesinde kadın bedeninde doğmanın çaresizliğini çok güzel özetlemiş.
Savaş dönemi Afganistan’ın bakış açısı ile 2020 Türkiye’sinin kadınlara bakışının aynı olduğunu bize gösteren, bir solukta okunacak kadar sürükleyici bir kitap.
“Pusulanın hep kuzeyi gösteren ibresi gibi, bir erkeğin suçlayan parmağı daima, bir kadını gösterir. Her zaman. Bunu hiç unutma Meryem... Seninle benim gibi kadınlara.”
Hasan Ali Toptaş insandaki seyir merakı, bu merakın yol açtığı acımasızlık ve tahribat üzerinden yürüyen yan hikayelerden oluşan bu kitabında, bizi farklı bir toplumsallığa davet etmekte ve masalsı fakat bir o kadar acımasız,çürümüş bir dünyadan seslenmekte.
Beni Kör Kuyularda; acının, acının seyirlik unsur hale gelmesinin, toplumun kayıtsızlığının romanı. Güldiyar’ın romanı kısacası... Güldiyar’ın üzerinden bir Türkiye görüntüsü çizilmiş desek yanılmış olmayız.
Güldiyar’ı seyredenler bu ülkenin vatandaşları olarak bizler, birçok acıya karşı karşı kayıtsız kalmakta ve çoğu kez sanal bir dünyanın gerisinden onları izlemekteyiz. Bir yandan ölüm, cinayet, intihar, tecavüz haberlerini izlerken bir yandan bebeğine tektaş takan, şatafat içinde yaşayan genç anneyi izliyoruz.
Acı karşısında duyarsız olmanın bu boyutunu başka bir zamanda yaşar mıyız bilinmez.
Toptaş, metninde asıl mesele olarak aslında toplumun bu sağır/kör/dilsiz ve tüm bunlar kadar önemli olan umarsızlığına eğiliyor.
Kurbanlar değişse de kara düzen baki kalıyor.
Kısaca, kayıtsızca acıyı seyrediyoruz birlikte yuvarlanıp gidiyoruz aslında.
