Bir tek dilenciler kendilerine yardım edilmesini kolaylaştırır, bunun için onlara teşekkür edilmelidir- ama yankesici dilenmek, sadaka almak yerine çalmayı yeğler ve bu şekilde kendi özgürlüğünü tehlikeye atacak kadar da cüretkardır.
Ama herkes bilir ki bir insan kendisi yardım talebinde bulunmadıkça ona yardım eli uzatmak çok zordur, zira yardım istemiyor oluşunun ardında aslında elinde kalan son şey vardır: Kimsenin incitmesini istemediği gururu.
Çünkü bizler böyle insanlarız! Acınacak halde olan insanlara karşı ince düşünceliyiz,sözde cesuruz ancak yine de bir insanı diğerinden ayıran o incecik hava tabakasını delip geçemeyecek kadar korkağız,özellikle de o kişinin sıkıntı çektiğini biliyorsak.
Faniliğin her halinde; çıplaklıkta, ayazda, uykuda, yorgunlukta ve ızdırap içindeki bedenlerin çektiği her acıda, insanlığı adil ve adil olmayan, onurlu ve suçlu diye sınıflara ayıran o çizgi silinir ve geriye zavallı bir yaratık kalır: Ölümlü, aç, susuz, uykusuz ve herkes gibi yorgun bir yaratık.