Çünkü değişmeyen bir hakikat vardı; insanın özündeki iyilik, eninde sonunda her zaman galip gelirdi. Değişimden korkuyordu... Kendi renginden, inancından ya da dilinden farklı olan herkesten çekiniyordu... En çok da onun yolundan gitmeyenlerden...
Aynı zamanda insanın olmak zorunda olduğu kişi olabildiği için değil, olduğu gibi, koşulsuz şartsız sevilmesinin nasıl bir şey olduğunu hatırlayarak büyüyor.
Karanlığın araçları bize gerçekleri söyler; bizi dürüst önemsiz şeylerle kazanırlar, en derin sonuçlarda bize ihanet etmek için.
William Shakespeare, Macbeth