Şu yerküre üzerinden dünyanın en yalnız canlısı gibi hissetsem de yıllardır biriktirdiğim tüm acı ve korkuların beni hiçbir zaman yalnız bırakmadığını fark ettim.
Senin de çok iyi bildiğin gibi dünyada hiçbir şey insanı “kin besleme duygusu” kadar yıpratmaz. Peki, duyduğun kin duygusunun kaynağı bir zamanlar en çok sevdiklerin olursa! İşte o zaman sadece yıpranmıyorsun Ariadne. Kimsenin seni bir daha bir araya getiremeyeceği şekilde dağılıyorsun.
Her ne kadar görmek istemesem de duyguların gücünün her zaman farkındaydım. Ama duyguların bu kadar kolay dönüşebileceğini asla tahmin edemezdim.
Şimdi geçmişe bakınca sadece fikirler üzerine inşa edilmiş bir hayatın ince bir buz tabakasında yürümekten farksız olduğunu çok net görebiliyorum. Çünkü yeri geldiğinde tek bir duygu bile bu buz tabakasını paramparça etmeye yetiyor Cosima.