Master və Marqarita’nı oxumayan birinə ən sevdiyin obrazın böyük, sarkastik, qara yumoru olan və şeytanın dəstəsinə daxil olan danışan bir pişik olduğunu izah etməyə çalışmaq necə hisdir?
Bu, bir insana həm klassikanın ağırlığını, həm də absurdun cazibəsini eyni anda izah etməyə çalışmaq kimidir. Deyirsən ki, "Ən sevdiyim obraz Behemot adlı bir pişikdir"—bu artıq qəribə səslənir. Sonra əlavə edirsən ki, "O, danışır, sarkazmla doludur, böyükdür, yeriyir, araq içir, tapança gəzdirir və şeytanın dostudur." Bax, burada adamın gözləri bir az böyüyür.
Əgər qarşı tərəf fantaziyaya açıq deyilsə, ya gülüb keçəcək, ya da düşünəcək ki, sən hansısa qəribə şeylər oxuyursan. Amma əgər o, bu qeyri-adi təsvirin içindəki incə ironiyanı və dərin fəlsəfəni hiss edirsə, onda söhbət başlayır. Çünki Behemot təkcə bir pişik deyil, o, xaosun, absurda verilən cavabın, cəmiyyətin maskalarının güzgüdə əksidir. O, hərəkətləri ilə sənə azadlıq və məntiqin sərhədlərini sorğulatdırır.