Bugün kendimi yalnız hissediyorum, illa kabalalıklar arasında yalnız kalacak değiliz, yalnızlığı seçmeden de kendimizle yalnız kalabiliyormuşuz demek ki. Nedense iki gündür içim bir buruk, sanki herkes çok mutlu hayattan keyif alıyorlar ama beni mutlu edecek hiçbir şey yok gibi sanki. Bu sıralar neden böyle olduğum hakkında hiçbir fikrim yok. Sanırım biraz kendimle kalmam gerekiyor. Ama ciddili yalnız hissediyorum. Gelecek sene ne yapacağım planım yok tatilden sonra ne yapacağım planım yok. Ufak hedefler koymuştum diyet spor cilt rutini vs asla düzene uymuyorum. Hedef koyduğum hiçbir şeyi yapamıyorum bu sıralar. Bu durum sadece bu sıralara mı has. Yoksa ben hep böyle mi kalacağım bilmiyorum canım sıkılıyor dizi bile izleyemiyorum kitap bile okuyamıyorum. Yapılması gereken işlerim var onları bile şuan odaklanıp yapamıyorum. Canım her şey yapmak istiyor ama bir o kadar da yapmak istemiyor. Herkesin hayatı muazzam güzel benim hayatımın çok kötü gittiğini hissediyorum düşünüyorum belki de bu his geçici bir hafta sonra bu düşüncede olmayacağım ama kendimi amaçsız ve rotasız bir gemi gibi hissediyorum derin ve korkutucu ucu bucağı belli olmayan bir denizde kaybolmuş gibi hissediyorum. Yazmak her şeyin çözümü der psikologlar biz de yazalım o halde çözüm mü değil mi diye son olarak duygularımı da konuşturmak istiyorum. Bir Seda var odada yalnız başına gerçekten yalnız görünmez hissediyor, görmezden gelinmiş hissediyorum. Kimse için bir anlam ve değer taşımadığımı hissediyorum. Önemli olan kendimle olmak ya da kendime kendim değerimi vermek onu da biliyorum birinin bana değer atfetmesine gerek yok belki de ama gerçekten değer görmek istiyorum hissetmek istiyorum biri için önemli olmak istiyorum ama olmuyor olsada kısa sürüyor ya bir soğukluk ya bir sosyal mesafe ya bir
22/12/2025 yıl bitmek üzereyken enerjimin olmaması, tüm seneyi düşündüğümde ne çok şey yaşadım, ne çok farklı insanlar girip çıktı hayatımdan, ne çok yer kültür ülke gezdimde elde var sıfır mi şimdi? Peki ya hayat böyle bir şey mi? Günler ve aylar sonra elde var sıfır misali mi olmalı hayat? Kendime dönüp baktığımda uzunca bir yıl Ocak ayı ile başlayan hayat serüvenim. Küçücük zamanlara sığan büyük anların, geçmişte bir daha hiç yaşanmayacak hatıralara dönüşmesi içimi burkacak olsa da “hayat devam ediyor” mottosunu karşımdaki insanlarla duyurmaya çalışıyor evren…
22/12/2025 yılın son günleri, evrenin bana işaret ettiği bir şey var hala ve hala… Katı kurallarımın olduğu, sadece kendi doğrularımın olduğu, insan silebilme potansiyelimin hala çok yüksek olduğu, ve benim için varolanların değil ulaşılması zor olanların daha çok dikkatimi çektiği, iletişim dilimin sivri olmamasına rağmen “doğrucu davut” misali herkesin böyle sanması. Şimdi ise kendime soruyorum? Tüm herkes böyle düşünürken ben neden kendimi böyle düşünmüyorum? Bunu düşünmek sadece düşünmek mi?
Kendime not: Ben de eksik olan şeyi hala bulamıyorum. Hayat bana, hayatımdan çıkmak isteyenlerle bir şey anlatmak istiyor fakat ben anlamamakta direniyorum. Neydi beni eksik yapan o tamamlanma arzum neydi Heh? Beni pasif agresif yapan iletişim dilim? Hayatın kendisi zaten eksiklerden ibaret, bırakın da biraz tamamlanalım.