Kontes Nordston, Levin için:
— Azametinin tepelerinden bana bakışını seviyorum. Ya ben aptalın biri
olduğum için kendi zekice konuşmasını yarıda kesiyor ya da gönül indirip
benimle konuşuyor. “Gönül indiriyor!” demek çok hoşuma gidiyor. Bana
katlanamamasına çok seviniyorum, –diyordu.
— Bunun sadece aşk olmadığını anla, –dedi.– Daha önce âşık olmuştum, ama
bu defaki aynı değil. Bu, benim duygum değil de sanki bir dış güç beni eline
geçirdi. Bunun gerçekleşemeyeceğine, yeryüzünde mutluluk diye bir şeyin var
olamayacağına karar verdiğim için buradan gitmiştim zaten; ama kendimle
mücadele ettim ve gördüm ki, bu olmadan hayat da olmayacak. Ve karar
vermem gerekti...