Özlemek kelimesinin bana çağrıştırdığı duygular çaresizlik ve korkudur özlüyorsun çünkü sen ona çoktan bağlandın kokusuna gülüşüne bağlandın hatta bazen bakışını bile özlersin özledikten sonra sesini duymak ayazdayken ateşin yanında durmak gibidir .İnsan gerçekten sevdiğini özler bazen insanlar alışmayı özlemek zannediyorlar hayır özlemek sandığımız alışkanlık zamanla biter başka alışkanlıklar gelir başka birileri yerini doldurur bu alışkanlıktır özlemek değil çünkü eğer gerçekten özlüyorsan özlemin gün geçtikçe azalmaz bilakis ateş gibi alev aldıkça alır yaktıkça yakar ama sonra özlediğin şey gelir ve o aleve su döker unutturur her şeyini hatta varlığını . Bizler her zaman birisin bir dönemi ya da bir eşyayı özlemeyiz bazen de kendimizi özleriz hakikatimizi özleriz gülen bizi mutlu olan bizi özleriz ve inanır mısınız ben daha bu hastalığa deva bulamadım ben her çaresizliğime cevap her korkuma güç buldum ama buna asla en büyğüdür korkularımın ya ben eski beni özlüyorum demek bunu kendime yapmamak için savaşıyorum ölülerin sayısız kazananın olmadığı dünyada...