Seher T.
@Sehertaskiin
Devrik cümlelerime takılıyorum bazen de ama devrik olan asıl hayatın kendisi değil midir?
“Ne biçim ülke bu?Kimse kimseye güvenmiyor.”
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitapla tanışmam benim için sürpriz oldu. Hiç kitap almaya niyetim yokken bir markette gördüm ve ilgimi çekti. Bakıp geçemedim. Normalde bu kelimeden nefret ederim.
Şu dünyada en nefret ettiğim kelimedir; "Mecbursun!" Kelimesi. Belki de bu yüzden Stefan Zweig'in anlatımına güvenerek edinmiş olduğum 70 sayfacık mola kitabıydı benim için.
Kitap genel anlatımıyla savaş esnasında bir karı kocanın kaçışını anlatan bir eser. Ana karakter Ferdinand vicdanının sesini dinleyip savaşa katılmak istemeyen fakat vatana karşı kendini mecbur hisseden bir ressam. Ve yazar bu eserinde bir ressamın iç dünyasını ele almış.
Bu kitabın, savaş üzerine kıymetli bir psikolojik okuma olmasına ek olarak, aldığımız kararların ve yapmak mecburiyetinde olduğumuz seçimlerin ne ölçüde hür irademizin ürünü olduğunu da sorması sebebiyle kitap bittiğinde birden her şeyi soru işareti olarak görmemiz mümkün. Tabii siz de benim gibi kitaba kaptırıp gidenlerdenseniz.
Yazarın her eserinde olduğu gibi muazzam psikolojik tespitlerle karşılaşmanız Allah'ın emri. Yazar, karakterlerle birlikte doğmuş, büyümüş ve yaşamış gibi. Ve bu sefer de ana karakterin mecburen yapmak zorunda olduğu vatan görevi ve kendi tercihleri arasında kalmışlığın çaresizliğini anlatmış.
Militarizmin zaman zaman baskıcı ve esir alıcı bir yönü olduğunu daha ilk sayfalardan hissediyorsunuz. Kitapta iki soru, sonsuz cevap var. Gitmek mi, kalmak mı? Hikâyenin bir yerinde neredeyse karakterin yerine geçip siz onun yerine karar vermek istiyorsunuz.
Kısacası bir içimlik tek seferde silip süpürülecek şahane bir kitap. Okumalısınız.
(Ek Not, nedense karısı Paula'ya tilt oldum)
Kitabı 1,5 saatlik bir süreçte tek seferde sıkılmadan okudum. Yazarın betimlemelerine hasta olduğumu açık yüreklilikle itiraf edebilirim. Yazar, teşbih sanatında kendi çapında bir başlık açılmasına sebep olacak üsluba sahip bir sanatçı.
Yazara olan hayranlığımı bir kenara bırakıp kitaba gelirsem:
Bir çocuğun değişimini ele almış akıcı bir kitaptı. Yazar okurlarına, bir erkek çocuğunun gözünden flörtöz yetişkinler dünyasının anlaşılmazlığı üzerine bir pencere açmış.
Okurken en başta kendi içimde değişik duygu karmaşalarına daldım. Edgar'ın değişimi, kaygıları karmaşık ruh alemi, bir çocuğun temiz naçizane saflıkta düşünceleri kalbime dokundu.
Kitabın başında Baron karakterini benimsemiş olduğum halde kitapta ilerledikçe Baron'a inanılmaz kindar bir yaklaşıma kapıldım. Halbuki genelde bir kitapta tek bir karaktere sempati duyabilen biriyim. Ve o karakter ne yaparsa yapsın kitap sonuna dek ona karşı duyguları değişmeyen biri olduğuma bakılırsa burada bir ters köşe olduğumu fark ettim diyebilirim. Kısacık bir kitabın etkilerine bir bakın.
Kitap hakkında olumsuz yönde tek bir eleştirim olabilir o da çocuk gelişimi dalındaki bilgilerime dayanarak yapacağım bir eleştiridir. Edgar'ın o saf ve heyecanlı halinden birden sorgulayan, sert inatçı ve olgun karaktere geçiş süreci çok kısaydı. Bu tip karakteri etkileyen değişimler bir iki gün içinde değil aylarca hatta yıllarca sürebilen süreçlerden geçer.
Onun dışında bir çırpıda okunabilecek ve okuyucunun merakını kırmayacak yetkin bir eser. Okurken yazarın bana sunduğu pencereden sarktığımı ve pencerenin önüme sunduğu manzaranın tıpkı bir film sahnesi gibi gözümün önünden hızla geçtiğini gördüm. Önerilebilecek güzel bir eserlerden biri. Okuyun, okutun pişman olmazsınız.
