Salar Majak
@Selar95
7 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Spoiler dünyasına hoş geldiniz
Bana göre Young-hye’nin vejetaryen olmaya karar vermesi hayatının küçücük bir parçası üzerinde kontrol sahibi olma arzusundan doğuyordu. Ve bunun karşılığında çevresindeki toplumdan gördüğü tepki… korkunçtu.
“Ne yaptın? Neden vejetaryen oldun?”
Bu sorular kitap boyunca tekrar tekrar soruldu ama kimse cevabı gerçekten dinlemedi. Kimse “Bir rüya gördüm” cümlesini duymak için değil, ne demek istediğini anlamak için durup düşünmedi.
Evet, Young-hye bir ruh hastalıkla mücadele ediyordu ama kimse bunun nedenlerini sorgulamadı. Kocasını reddettiğinde kocası ne yaptı? En ufak bir suçluluk duymadan, defalarca tecavüz etti.
“Zaten karım… hakkım.”
Babası? Yüzüne tokat atıp zorla et yedirdi.
Annesi? Et suyunu bitki çayıymış gibi gizlice içirdi.
Doktorlar? Tüplerle zorla besledi.
Kimse “neden?” diye sormadı.
Ablasının kocası ise toplumun başka bir tuhaf kesimindendi; yaptığı her şeyi sanat adına meşrulaştıranlardan. Kocaya kıyasla daha az vahşi görünse de, o da ruhsal olarak hasta bir kadını sömürdü.
“Ellerimle, ayaklarımla, gözlerimle, dilimle… hepsiyle hayvanlara acı çektirdim. Göğüslerim ise tek masum yerim…”
Young-hye bir ağaç olmak istiyordu… çünkü ağaçlar, var olan en şiddetsiz canlılardan biri.
Ruh hastalığın, Young-hye’nin maruz kaldığı koşullar ve yaşadıklarıyla birleşmesi, onun içinde bir şeyi tamamen söndürmeye yetti.
Onun yavaş yavaş deliliğe sürüklenişini izlemek, yüksek bir dağdan karanlık ve dipsiz bir vadiye iniş gibiydi — tam anlamıyla bir insanın aklını kaybetme izleyişi.
Kitapta gelişim gösteren tek karakter ablaydı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sonu beni hiç tatmin etmedi. Çok ani ve fazla dindarcaydı. Bana göre Faust ruhunu kaybetmeliydi. Kaybetmeyi hak etmişti.
Margaret'ın ölüm sahnesi çok değişkti, gözlerimin önünde canlanmıştı. Kitapta en çok beğendiğim sahnelerden biriydi
"of what material was I made, that I could thus resist so many shocks, which like the turning of the wheel, continually renewed the torture?" Viktor Frankenstein
When I think about this novel, I can't help but empathise with the monster. Guilt is a very provident theme of the story, and the consequences of one choice are severe.
If only Frankenstein loved his creation instead of discarding him away.
The creature had to live on his own, crave things he could never have, teach himself language from peoples conversations, and hide in the dark, afraid that he is not worthy of love and affection. He was an abomination in the eyes of human beings so why should he care for them or spare their lives?
A chain of bad decisions and hate which could have been broken by one small act of love...
I can't imagine the pain Mary Shelly was going through when she wrote it.
I would recommend reading about her life or even watching the 2018 movie about her before reading the book. It gives another depth to the novel
Beni 'reading block'tan kurtaran kitap. Sonu üzücü, depresif olsa da.
Kitap sıkıcı değildi, kötü de değildi. Konsepti çok güzeldi ama biraz eksik kaldı gibi.
Bitmeyen KorkuKorku-Gerilim
Ekip, öldürmeye, çalmaya ya da dokunmaya bile ihtiyaç duymayan bir düşmanla yüz yüze.
O sadece var — sessiz, karanlığın içinde nefes alan bir kabus gibi.
Varlığı bile ruhlarını sarsmaya, zihinlerini çökertmeye yetiyor.
Uzakta, gölgelerin ardında bekliyor;
Yavaş yavaş kendi akıllarının derinliklerinde kaybolurken, onları sessizce izliyor.
Her biri, kendi karanlığıyla, kendi hatalarıyla, kendi yansımasıyla yüzleşmek zorunda.
Ne kaçış var, ne de suçlayacak bir başka el.
Kurtuluş da, felaket de kendi içlerinden doğuyor.
Tıpkı Dante’nin dediği gibi:
“Ey buradan geçen, umudunu arkada bırak.”