" Güzel güzelliğini bir noktada toplarken, güzellik her noktadan temaşa etmekti" demiş yazar. Nakkaş'ın fırçasından çıkan renklerin seyrine durduk. Güzelden yola çıkarak güzelliğin sırrına ermek dileğiyle. Kendimi mavinin tüm izlerinden arındırarak oturdum bir sohbetin halkasına. Okudukça renklerin duraklarında kimi zaman nefes aldık kimi zaman pişmanlık rüzgarıyla savrulduk. "Ben" ve "ama" larla dolu kendi masivamızın girdabında renkten renge halden halde bulandık. Kâh idrak ettik kâh idrak denizinde boğulup bir gönül erinin yardımıyla sekinet kıyısına vardık. Enelerimizin elinde birer oyuncak olmanın hezimetiyle yorgun düşerken gönüllerimiz bir Allah dostunun aynasında güç buldu. Nakkaşı okudukça kendi hikayemizin satırları dizildi karşımıza. Öylesine bizden öylesine biz. İnsan nisyandı. Önce nimeti vereni unuttu sonra nimeti ve sonunda kendi hakikatine olan sadakatinin nisyanliğiyla kulluğun hakikatinden oldu. Gönlüme renk renk nakış olup işlendi, belki de satırlara sahiplik edenin hürmetine böylesine sirayet etti. Şah nakşibendi hazretlerinin hayretleri artıran gönüllere nakşedilen hayatından nasiptar olmak dinleyenlere tavsiyemizdir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Azize & Elif Veske
Son zamanlarda çoğu insan tarafında merak edilen ve beğenilen bir eser olması sebebiyle bizde de büyük bir merak uyandırdı. Öyle ki okuma grubumuzun Mayıs ayı kitabı olarak okunmasına büyük bir heyecanla karar verdik.
Kitap Azize nin hayatıyla başlıyor ve başlangıçta ciddi anlamda merak ve heyecan uyandırıyor. Olayların kurgusunu ,ilerlemesini , akıcılığıni oldukça beğendim.
Ancak Aziz Mahmud Hüdayi hazretlerinin hayatını anlatan kısma gelince, geçen sene TRT1 de yayınlanan Aziz Mahmud Hüdayi dizisinin içinde buldum kendimi. Sanki kitabi okumuyor diziyi izliyorum hissi oluştu. Ayni sahneler,ayni hikayeler yer yer aynı cümlelere şahit oldum diyebilirim. Bundan ötürü bu kısmı nasil yorumlayayim bilemedim. Açıkçası biraz hayal kırıklığı diyebilirim tabi diziyi izlemeyenler için hikayenin ilerleyişi cok güzel bunda bir sorun yok. Bu kısmi kitaba eklemeden de Azize nin hikayesiyle kitap zaten yeterince beğeni alırdı.
Sonlara doğru Azize nin hikayesini heyecanla okudum ancak sona yaklaşırken oldukça sıkıldım. Aynı düşüncelerin farkli kelimelerle tekrari yorucuydu açıkçası. Ve ne yazık ki klişe bir sonla bitti. Hatta Serpil ve amcası arasındaki olayi bile önceden tahmin edebilir insan.
Velhasıl kelam kitabin geneli akıcı,anlatim olarak iyiydi ama uzatmak sadece kelime kalabalığına sebep olmuş. Bunun dışında Aziz Mahmud Hüdayi hazretlerinin hayatına dair bilgisi olmayanlar için oldukca güzel bir kaynak. Yazarın emeğine sağlık. Tavsiyemizdir
Varlık 'ı idrak 'yolculuğuma hangi cümle ile başlamam gerekiyor bilmiyorum.
Yolda olmak ,menzile varmak için hangi azıkla çıkmak gerektiğini anlamak demekmiş.
İnsan heybesine edebi , erkani azık edinerek çıkarsa yolda birleneceği bir yol arkadaşına da kavuşurmuş. Böylelikle hem yolunu hem kendini bulmakla kalmayıp Varlık hakikatinin menziline de ulaşmış olur.
İnsanın idraklarini zorlayan satırların seyrindeydim. Kimi zaman sadırlarımıza bir yük oldu, kimi zaman idraklarimize birer ufuk. Ama her dem aklımın ve kalbimin kanat açtığı bir liman oldu.
Varlıkla, hakikatle , murakabe ile gök kubbemizin yolculuğuna birer basamak olan satırların huzuruyla yol alırken, içerisinde felsefeye dair bilgilerin ağırlığıyla beraber, İbrahim Kalın gibi bir cevherin kaleminin insan ruhuna dinginlik, ufkuna güzellik veren cümlelerin seyrine sizleri de davet ediyorum. Tavsiyemizdir efendim muhabbetle
"Sabrediyorum ama tahammül edemiyorum " kendimi en çok bulduğum cümlelerden biriydi.
Zaman zaman insanda bir his oluyor Bikeslik hali. Bikes 'kimsesiz ' demekmiş Farsça. Sonra sözlükten çıkıp bir hayat sahibine ev sahibi olmuş derken tüm hayatı anlamı içerisinde kaybolup gitmiş. İnsan gerçekten isminin hikayesini mi yaşardı bilmiyorum ama kimi isimler gerçekten yaşanmışlığın izlerini taşıyordu.
Bikes'in bizden olan hikayesi bu bahar gününde hüzünle yol aldı gönlümüzün toprak yolunda. Kimi zaman onunla ıslandık gözyaşları yağmurunda kimi zaman da bir mezar başında dinlendirdik gönlümüzü. Ölüme çare olmaktan aciz kalmanın soğuk rüzgarı bir kez daha eserken parmak uçlarımızda ,bizden olan bizim olan insanlarımızın varlığı yine teselli oldu solmaya yüz tutan ruhumuza. Herkesin hayatında başkalarının dertleriyle sırlanan , sırtlayan ve sessizce gölgelik olan insanlar vardı... Onların varlığını bir kez daha hissedip şükretmenin verdiği mutlulukla ve buruk ama huzurlu bir hüzünle kendisiyle hemhal olan satırların yanına bırakıyorum bu güzel hikayeyi.
Hislerinin tahlilini yapmak dileyenlere tavsiyemizdir.
Sonlu hayatların, sonsuzluğa yolculuklarının bir seyri gibiydi okuduklarım. Her cümlesi bir bir damladı ruhumun yarıklarindan gönlümün denizine. Hepsi bir anlam arayışı içinde kaybolarak çarptı hüzün kıyımıza. Sonunda bize kalan aşınmış yosunlu bir yürek oldu.
Anlamlı bir son Filozof için ölümün anlamıydı. Çoğumuz ölüm ve sonrasıyla kafa yorarken satır aralarında bulduk belki de hakikati...
Bitmesini asla istemediğim bir hikayenin küçük bir parçası gibiydim. Uzun bir hikayeydi ve daha da uzun olsun istedim ama bazı hikayeleri anlamlı kılan uzun olması değildi oysa ki... Hikayeye anlam katan okuyucuda bıraktığı o hüzünlü yalnızlıktı aynı zamanda. Tıpkı Çaylak ile Filozof un bu gönülleri muhabbete doyuran hikayesiyle bizleri hem hüzne hemde tarifini bilmediğimiz bir yalnızlıkla başbaşa bırakması gibi... Çok uzattım evet ne yazsam hislerim kelimelerle vücut bulamayacak biliyorum bunun içindir ki her ne yaşta olursanız olun mutlaka Çaylak ile Filozof la tanışın derim. Tavsiyemizdir efendim
