” Tanı beni, tanı beni artık!” diye haykırıyordu bakışlarım. Fakat senin gözlerinde sevimli ve hiçbir şey bilmeyen bir gülümseme vardı. Beni bir defa daha öptün. Ama beni tanımadın.
Ah,oraya vardığımızda,orası şimdi burası olmuşsa,her şey her zamanki haline bürünür,zavallılığımızın ve sınırlılığımızın içinde kalakalırız,ruhumuzsa kaçırdığımız huzura özlem duyar.