Gerçekten de insan başkalarıyla birlikteyken birçok şeyi daha iyi yapar. Ama kendi icinde yine de yalnızdır ve içinde yaşadığı dünyaya karşı yürekli bir savaşım vermek zorundadır.
Belki de biricik mesele bu. Dünyanın bizimle birlikte kurulduğunu zannedip kendimiz için sonsuz bir yaşam hayal etmek... Bu yüzden bu kadar kalınlaştı derimiz. Bu yüzden dipsiz bir kuyuya dönmüş içimiz.
Ne kadar da küçükmüş meğer. Sığamadık yeryüzü sofrasına. Kibir denizinde bogulmusuz da haberimiz yok. Değirmenimiz susmuş unumuz bitmiş. Fırınlarımız da kararmış kalplerimiz gibi. Artik burnumuzda sicak ekmek kokusu yerine kan kokusu var.