Selin Alper
@SelinAlper
29 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Fırat Suyu Kan Akıyor Baksana
Beklediğimden çok daha zor bir okuma oldu. Yaşar Kemal’le uzun yıllar önce lise ve üniversite dönemimde tanışmıştım; Yer Demir Gök Bakır, Yılanı Öldürseler, Ortadirek, Ölmez Otu aklımda yer edenler. Çok etkilendiğimi hatırlıyorum, özellikle dilindeki yalınlığa, tasvirlerinin derinliğine, satır arası anarşist kalemine hayran olmuştum. Yıllar mı beni değiştirdi, yoksa bu kitap mı daha farklı geldi bana bilemiyorum, ama gerçekten çok zorlanarak okudum. Özellikle çok uzun süren tasvir ve betimlemeler beni çok yordu, ve pek çok yerde ana konudan koparttı.
Diğer yandan şahane bir konu. Lozan sonrası mübadele sürecini anlatarak başlıyor kitap. İnsanın içine dokunuyor yaşananlar. Yunanlıların zorla adalarından kopartılması, Vasili’nin inadı, Poyraz Musa’nın yeni kimliği ile adaya yerleşmesi, yeni dostlukların kurulması, diğer yandan kitabın kahramanlarının ezelden beri süregelen savaş anıları, Yezidilerin yaşadıkları;
"Bak bana yavrum, iyi dinle. Biliyorsun, ben sünni Müslümanım. Ben bir tek insanım. Bir tek insan acı çekiyorsa, bütün insanlar acı çekiyordur. Bu Yezidiler yüzlerce yıldır acı çekiyorlar, öldürülüyorlar, soylarını tüketiyorlar. Dünya da bir tek Yezidi kalmadı, diye düğünler, bayramlar ediyorlar. Uzun bir süre de Yezidiler ortalarda gözükmüyorlar. Herkes artık onların soylarının tükendiğini sanırken bir de bakıyorlar ki Yezidiler kurt sürüleri gibi dağlardan çöle inmişler..
Sen de gördün herhalde, yıllardır, önüne gelen Yezidi öldürüyor. Çocuk demiyor, bebek, genç kız, delikanlı, yaşlı, hasta demiyor, dağları çölleri, mağaraları, delikleri bir bir arayarak Yezidi bularak öldürüyorlar. Gene de tükenmiyor, yılmıyor direniyorlar. Ve bütün insanlar, haberleri olsa da olmasa da onlarla birlikte öldürülüyor, acı çekiyor, aşağılanıyor, tükeniyor ya onlar tükenmiyor.
KöksüzlerDuygu ve Düşünce
Barış İnce’nin okuduğum ilk kitabı oldu.
Yazarın anlatım şeklini, her bölümün başında -ana konu ile kısmen ilgili- tarihi anekdotlar verişini ve en çok da her bölümün sonunda ele aldığı esas konudan bağımsız "o esnada aynı şehirde" diye başlamak üzere, peş peşe farklı olaylardan bahsetme şeklini sevdim. Hatta en çok bu bölüm sonlarını sevdim diyebilirim. Burada söz edilen olaylar sıradan gibi gözükmekle beraber; bir ortak yanı var ki her biri hayattaki bir başka acı ve birbirinden farklı gerçeği ortaya koyuyor. Dönüp, her bir cümleyi üzerinde düşünerek tekrar okuma isteği bırakıyor;
“O esnada aynı şehirde… Çocuk yaşta bir torbacı, polislerin arasından geçip okulun ilerisindeki halı sahanın girişine mitili attı, zengin bir adam, aldattığı karısı için bir otomobil galerisinden yeni bir araba satın aldı, uyanık bir müteahhit bitiremeyeceği bir projeden genç bir çifte krediyle ev kakaladı, sanayi sitesine dükkan açmış bir kokoreççi çeyrek ekmeğe bir avuç kimyon bocaladı, patronundan azar işiten şirket yöneticisi bir kadın, mesaj atarak evdeki yardımcısını payladı, Körfez’den gelen bok kokusu gebe bir kadının midesini bulandırdı.”
Romanın sonu hayal kırıklığı. Bende şu hissi bıraktı: sanki bu kitap bir taslak olmalıydı, geliştirilmeli ve özellikle sonu genişletilmeliydi.
Yüzmek, Yaşamak ve Olma ArzusuDuygu ve Düşünce
İyi Aile Yoktur’u okumamın üzerinden 3 sene geçmiş. Nihan Kaya’yı bu kitap ile tanımış, yazım şeklinden, cesaretinden çok etkilenmiştim. Bu kitabın devamı niteliğindeki kitaplarını okumadan, yeni kitabının adından -Yüzmek, Yaşamak ve Olma Arzusu - etkilenip bir anda almak ve okumak isteği ile doldum. Benim için yine keyifli, öğretici ve sorgulayıcı bir okuma tecrübesi oldu, sevdim.
Kitabın ilk yarısı özellikle çok keyifli ve sorgulayıcı. Yüzmek ve yüzmenin benlik üzerindeki etkisi, beden-zihin ilişkisi, “missing out” ve “imposter syndrome” kavramları, “I. Ve II. ok analojisi” çok anlamlandırdığım alt başlıklar oldu;
Missing Out: Bir yerlerde hayatın merkezi varmış da insanlar orada çok eğleniyorlarmış, çok önemli birşeyler öğreniyorlarmış, ya da yapıyorlarmış da biz o merkezi hep kaçırıyormuşuz gibi hissetme hali.
Imposter Syndrome: Kişilerin başarılarını kendilerinin hak etmediklerini düşünmeleri, başarılarından ve becerilerinden sürekli şüphe duymaları, bu nedenle de kendilerini “sahtekâr” olarak hissetmeleri şeklinde tanımlanabilecek psikolojik bir durumdur.
I. ve II. ok analojisi: 1. ok hayatımızda olan şey, II. ok ise bizim ‘olan’la ne yaptığımız ve nasıl etkilendiğimiz. Eğer birinci oktan sonra olayla aramıza soğukkanlı bir mesafe koyarak olayı yeniden değerlendirmeyi becerebilirsek, 2. oku kendimize atmıyoruz ve aslında asıl yaralayıcı darbeyi almıyoruz.
Kitabın ikinci yarısı biraz otobiyografik özellikte; Nihan Kaya kendi depresyonunu, küçüklüğünden gelen takıntıları, ailesindeki hatalı bulduğu davranışları ve çocukluk bunalımlarını büyük bir cesaret ve şeffaflıkta anlatmış. Yüzmek ve yaşamak olgusunu da kendi tecrübelerinden yola çıkarak betimlemiş. Türkiye’de yüzme bilmeyen insan sayısının çok olması yaptığı genellemelerde haklı bir taraf çıkartsa da,