Yazar:
Barış İnce
Tasarımcı:
Emir Tali
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Bu romanı alırken tercih kriterlerim arasında; Stefan Zweig kitapları gibi ince ama etkileyici olması, akıcı bir dille yazılmış olması ve bir önceki defa okuduğum dünya klasiğinden sonra bana biraz "heyecan vermesi" var idi. Roman kısaydı ama beni ne kadar etkilediği tartışılır. Zira hiç ummadığım kadar kötü bir sonla bitti ve arka kapağında yazdığının aksine define hikaysiyle iç içe geçmiş bir aşk hikayesine rastlamadım. Öyle ki kitabın yüzde doksanı define hikayesi üzerine kuruluydu ve aşk gölgede kalmıştı. Ayrıca yazardan define avcılığının kötü bir örnek teşkil ettiğine dair bir mesaj vermesini beklerdim (Kimbilir belki de romanın sonunda başkahramanların göçük altında kalması okura verilen ince bir mesajdı). Romanın yazım diline gelecek olursak; belki hemen öncesinde dünya klasiğini okumuş olup onun uzun uzun cümlelerle dolu diline alışık olduğumdan, belki yeni çıkan bir roman olmasından mütevellit konuşma diline yakın ama yazı diline uzak bir üslup kullanılmasından, belki de yer yer kullanılan argo sözcüklerden rahatsız olduğumdan olsa gerek ki ben bu romanın yazım dilini son derece bayağı buldum. Dolayısıyla alıntılamaya değer bulduğum cümle sayısı bir elin beş parmağını geçmedi. Tüm bunlar bir yana kitabın sevdiğim yönü yok değil. Yazar her bölümün sonunda ele aldığı esas konudan bağımsız olarak "O esnada aynı şehirde" diye başlamak üzere, peş peşe farklı olaylardan bahsetmiş. Bu olayların sıradan gibi gözükmekle beraber bir ortak yanı var ki her biri hayattaki bir başka acı gerçeği ortaya koyuyor. Bir cümleyi okuyorsunuz "işte bu çaresizliktir" diyorsunuz, ardından gelen diğer cümle ise size "hayatta böyle sahtekarlıklar da var" dedirtiyor. Anlayacağınız "O esnada aynı şehirde" diye başlayan her paragraf benim ilgimi çekmeyi başardı. Yine de bu kitabı
İzmir'e Güzelleme, İzmir'e Mersiye
Yüksek dozda sürpriz bozan içerir.
"İzmir... Yoğuran, kendine benzeten İzmir... Bin yıllık kaypak bir tarihin içinde suyla, denizle, ateşle, alın teriyle... Kanla, tuzla, yakamozla... Alevle, zelzeleyle, ihanetle... Her şeye rağmen içine alan ve yeniden doğuran İzmir..."
Bol diyalog, bol monolog, çokça başarılı gözlem, çokça sağlam hayat ayrıntısı, kent tarihine dair göz ardı edilen bir dizi çarpık durum, türlü dertlerden muzdarip yazarın oraya buraya çekincesiz, cesaretle serpiştirdiği bir dizi hiciv. İzmir, plansız ve yanlış yürütülen kentsel dönüşüm, göç, aidiyet, sınıfsal ayrım, yoksulluk, şehrin gettolarındaki geçim kaynakları, definecilik, midyecilik ve aile travmaları temaları etrafında şekillenen; soluk soluğa sürükleyen, sindirilmesi zaman isteyen güçlü bir metin. İsim seçimi öyle nokta atışı ki içerikle uyumu göz önüne alınınca hayran olmamak elde değil.
"Oysa tek kurtuluşu bu gömüler olan Kuşçu ailesinin genç oğlanları, kazdıkları yerlere köklerini dikerek tutunacaklardı. Şehrin bu deviniminde kök salmanın başka yolu yoktu."
"Kazarak hayatta kalmak yazgılarıydı ama denizin altını kazımakla toprağın altını kazmak aynı şey değildi. Toprağın altı aynı zamanda çürümüş insan demekti."
"Kolay kolay bir yerde huzur bulamazdı, o yüzden sürekli ev değiştirirdi. Yerini beğenmeyen çiçekler gibi hızla solardı."
Başlarda tekinsiz, tedirgin edici bir atmosferin ortasında kalakalıyoruz; kadının evinin akıbeti ne, anlatılagelen anekdot tadındaki hikâyeler metne nasıl hizmet ediyor, neden her bölüm sonunda birinin dili kesiliyor sora sora bir hal oluyoruz. İlk üç-dört bölümde hop dedim duvara tosladık galiba, ne okuma zevki veriyor ne içine alıyor, bir olmamışlık var burada. Baktım ki çözülecek gibi değil, yazarın meselesini tespit etme yoluna gideyim dedim. Yani,
Çelişki ve Sarsıntı kitaplarıyla sevdiğim bir yazar olan Barış İnce'nin son romanı. Buram buram İzmir kokan satırlarda, definecilik ön planda. Zamanında İzmir'den göçmek zorunda kalanların, geri dönme ümidiyle evlerin altına gömdüklerini düşündükleri altınların peşindeki insanların hikâyesi.
.
Alt metinde birçok gönderme var. Yoksul zengin karşılaştırması, çaresizlik, siyasi göndermeler, aile içi çatışmalar, iletişimsizlik, cinler, büyüler...
.
Bölüm sonlarında "O esnada aynı şehirde..." diyerek aynı anda birçok yerde birilerinin canı yanıyor, birileri can yakıyor dercesine anlatımı çok hoşuma gitti.
.
Dokunduğu konular itibarıyla kitabı sevdim, yaşananlar biraz sertti yalnız, acımasızca... Ancak kullandığı dil açısından pek hoşuma gittiğini söyleyemem.
.
Kurgu bile olsa okurken karakterlerin canlılığını hissetmek isterim. Bu konuda etkili olamadı bende.
.
Sevmediğim bazı noktalar olmasına rağmen genel olarak beğendiğimi ve okuduğuma pişman olmadığımı söylemeliyim...
Köksüzler
Yine güzel bir Barış İnce novellası okudum.
Sarsıntı ve Çelişki kitaplarından sonra ondan okuduğum 3.kitap oldu. Koca bir dört yıl geçmiş son eserinin üzerinden. Barış İnce hayata karşı duruşuyla, kalemiyle de çok başarılı bulduğum bir gazetecidir.
Sevgili Barış İnce, yeni romanına ilişkin yaptığı duyuruda, “Yıllarca düşündüğüm, araştırdığım sonra da bir solukta yazdığım; içime sinen bir metin oldu” demiş.
Köksüzler eseri, İzmir'in bilinmeyen, arka planda kalmış, İstanbul'un arka sokakları benzeri Damlacık-Bayramyeri-Eşrefpaşa ve İzmir'in arka sokaklarına dikkati çekiyor.
Eserdeki karakterlerin hepsi yolunu bulamamış, herhangi bir yere kök salamamış insanlar... Sinan, Hakan, Vedat, Nihan...
Kitabın arka kapağında geçtiği şekliyle, Köksüzler, İzmir'in gecekondu mahallelerinde kendilerine yer verilmemiş bir şansın peşinde kürek sallayan definecilerin hikayesini konu alıyor. Çok uzun yıllar önce Hristiyanlar, Yahudiler ve Müslümanlar İzmir’de bir arada yaşarken, yükselen ırkçı şiddetten dolayı evlerini terk eden gayrimüslimler artlarında altın ve paralarını bırakıyor bir gün geri döneriz diye.Onlar geri dönemez ama İzmir'de tutunmaya çalışan orada kalmak için toprağın altında bu eşyaları arayanların korkularını çok başarılı anlatıyor yazarımız .Eserde satır arası çok şey geçiyor. Mesela aile içi çatışmalar da kurguya çok güzel yerleştirilmiş ve esere derinlik katılmış.
3.kişili anlatım kullanılsa da kadın karakterlerden Nihan'ın iç konuşmaları bir erkek yazarın kaleminden çok başarılı aktarılmış.Bilinç akışı tekniği de çok başarılı kullanılmış.
Eserde diğer Barış İnce kitaplarından farklı olarak her bölümün başında italik yazıyla zengin İzmir tarihinden anekdotlara yer verilmiş sonra kurguya devam etmiş.
Eserde tek beğenmediğim şey aceleye gelen final kısmı oldu, bir
Yazgımız, derin köklerimizin yansımasıdır; yaşam ise bize verilenler üzerinden tırmanıp, elde ettiklerimizdir. Köksüzler’deki karakterler, kentin ötekileri, yoksulları, “tehlikelileri”. Onlar, var olabilmek için kazıyorlar; kendilerine kök salacak bir alan açmaya çabalıyorlar, yaşamlarını hiçe sayarak. Nihan ise geçmişini eşeliyor, kim olduğunu bulmak için kendi içinin dehlizlerine iniyor. Kentsel dönüşümün, rantın ve mala konmanın izdüşümlerini okuduğumuz bu öykü, son derece akıcı bir dille örülmüş. Barış İnce, okuru İzmir’in arka sokaklarında dolaştırırken, bu toprakların tanıdık ama sarsıcı bir aynasını tutuyor bize.
Yıllar önce Hristiyanlar, Yahudiler ve Müslümanlar İzmir 'de bir arada yaşarken ırkçılık olayları sebebiyle evlerini terk etmek zorunda olan gayrimüslimlerin belki tekrar dönerim umuduyla geride bıraktıkları değerli eşyalarının ortaya çıkmasıyla başlıyor hikayemiz...
Sinan, Hakan, Vedat...
Kendi yolunu bulamamış, herhangi bir yere kök salamamış KÖKSÜZLER. İzmir 'in gecekondu mahallelerinde kendilerini ispatlamak ve yer edinmek için bir şansın peşinde kürek sallayan definecilerimiz . Ve Nihan ...
"Bir evin senin olması için duvarında senin astığın şeyler olmalı "
Barış İnce 
Köksüzler
Barış İnce KöksüzlerKöksüzlerDuygu ve Düşünce
Barış İnce’nin okuduğum ilk kitabı oldu.
Yazarın anlatım şeklini, her bölümün başında -ana konu ile kısmen ilgili- tarihi anekdotlar verişini ve en çok da her bölümün sonunda ele aldığı esas konudan bağımsız "o esnada aynı şehirde" diye başlamak üzere, peş peşe farklı olaylardan bahsetme şeklini sevdim. Hatta en çok bu bölüm sonlarını sevdim diyebilirim. Burada söz edilen olaylar sıradan gibi gözükmekle beraber; bir ortak yanı var ki her biri hayattaki bir başka acı ve birbirinden farklı gerçeği ortaya koyuyor. Dönüp, her bir cümleyi üzerinde düşünerek tekrar okuma isteği bırakıyor;
“O esnada aynı şehirde… Çocuk yaşta bir torbacı, polislerin arasından geçip okulun ilerisindeki halı sahanın girişine mitili attı, zengin bir adam, aldattığı karısı için bir otomobil galerisinden yeni bir araba satın aldı, uyanık bir müteahhit bitiremeyeceği bir projeden genç bir çifte krediyle ev kakaladı, sanayi sitesine dükkan açmış bir kokoreççi çeyrek ekmeğe bir avuç kimyon bocaladı, patronundan azar işiten şirket yöneticisi bir kadın, mesaj atarak evdeki yardımcısını payladı, Körfez’den gelen bok kokusu gebe bir kadının midesini bulandırdı.”
Romanın sonu hayal kırıklığı. Bende şu hissi bıraktı: sanki bu kitap bir taslak olmalıydı, geliştirilmeli ve özellikle sonu genişletilmeliydi.
Barış İnce’nin üçüncü kitabı Köksüzler’i ilk iki kitabını okuyup çok beğenmiş olmamın etkisiyle düşünmeden aldım. Zira ilk kitabını okuduğumda ustalığı beni oldukça şaşırtmıştı. Fakat üçüncü kitabı, yazarın sanki ilk kitap acemiliğini yansıtıyor.
Kötü bir kitap değil, hatta piyasada çok dolaşan her nasılsa popüler olmuş bir çok kitaptan daha iyi. fakat ilk iki kitabıyla beklentiyi yükselten yazarın kendi kitaplarıyla kıyaslandığında bir parça hayal kırıklığı yaratmıyor değil.
Ben kitaplarda verilen değişik bilgileri severim, fakat bu yazarın çok ustaca kullanması gereken bir durum; “bakın ben çok araştırma yaptım, neler biliyorum gördünüz mü?!” diye gözümüze sokmaması gerekiyor. Köksüzler’de bu biraz böyle olmuş. Ayrıca adres tarifi gibi verilen ayrıntıları da gereksiz buldum. Bölüm başlarında verilen İzmir tarihi ilginç olsa da, bölüm sonlarında verilen “O esnada aynı şehirde..” diye başlayan kısım biraz daha incelikli çalışılsaydı daha şık dururdu diye düşünüyorum.
Velhasıl iyi ki Barış İnce okumaya bu kitapla başlamamışım diye düşünüyorum. Çünkü bir daha okur muydum bilemiyorum
Maalesef zaman kaybı;(1000Kitap
Puan vermedi·124 syf.·
2023 3. kitabı
Merhabalar dostlar; üzülerek belirtmek isterim ki zaman kaybı olarak gördüğüm bir kitap. Yazarın okuduğum ilk kitabı. Kitap kulübü aracılığıyla okumaya başladım. İçerik ve üslup zayıf kalmış, sonrasında günlük konuşma dili ve argo fazlasıyla abartılmış. Açıkçası kitabın konusuna baktığımda eski İzmir ile ilgili hikayeleştirilmiş güzel bir eser okuyacağım sanıyordum ama kitap Kadifekale ve define avının içerisinden çıkamamış. Zorlama okuduğum kitaplardan.
KöksüzlerRoman
Köksüzler kitabı İzmir'de geçmesi, buradaki yaşamlar arasında farklılıkları anlatması güzel. Ülkedeki hayatın sadece belli illerde geçmediğini göstermesi açısından güzel. Ancak bana çok zorlama geldi. Sanki Barış bey bildiği her konuya aynı anda parmak basmak istemiş. Konular birbiri üstüne binmiş. Kale'deki zorlu yaşam tarzları, çeteler, defineciler, yurtdışından gelen mirasçı, iki kız arasında yaşananlar, taciz vs vs... Tek tek anlatilsa her biri ayrı bir roman olacak konuları tek ve ince bir kitapta toplamış. Dili çok akıcı, kitabı okumak zorlamıyor.
Yazar Hakkında
Barış İnceYazar · 8 kitap
1982’de İzmir’de doğdu. İlköğrenimini İzmir Mustafa Reşit Paşa İlköğretim Okulu’nda, ortaöğrenimini İzmir Karşıyaka Anadolu Lisesi’nde tamamladı. İstanbul Üniversitesi’nde İngilizce İktisat Bölümü’nden mezun oldu. Yıldız Teknik Üniversitesi’nde Siyaset Bilimi Bölümü’nde yüksek lisans yaptı. Uluslararası ekonomi dergisi BusinessWeek’te muhabirliğe başladı. 2007 yılında BirGün gazetesinde editör olarak işe girdi. Bu gazetede haber müdürlüğü, yazı işleri müdürlüğü gibi görevlerde bulundu. BirGün Pazar’da öyküleri yayımlandı. 2013 yılında Çağdaş Gazeteciler Derneği, 2014 yılında ise Türkiye Gazeteciler Cemiyeti tarafından Yılın Başarılı Gazetecisi Ödülü’ne layık görüldü. Neye Göre adlı bir tiyatro oyunu kaleme alan yazarın Bavul Dergi’de öykü ve denemeleri, BirGün gazetesinde makaleleri yayımlanmaktadır. 2017 yılında Çelişki, 2018 yılında Sarsıntı adlı romanları yayımlayan İnce, Sarsıntı ile 2019 Melih Cevdet Anday Edebiyat Ödülü’nü kazandı. Hamburger Stiftung bursuyla Almanya’da yaratıcı yazı üzerine çalıştı. İstanbul, İzmir ve Berlin’de yazı atölyeleri düzenledi. Yedi Yetmiş adlı bir çocuk edebiyat dergisi çıkaran Barış İnce, yediden yetmişe herkes için düşler kurmaya devam ediyor.
