Selin Kesercioğlu
@Selinkes
Muğla'da bir okulda edebiyat öğretmeniyim, bundan sonra okuduklarım ile ilgili görüşlerimi herkesle paylaşmaya karar verdim.
Edebiyat Öğretmeni
Üniversite
Bodrum Muğla
Antalya, 5 Haziran
52 okur puanıHaziran 2019 tarihinde katıldı
MemleketimEdebiyat
Ayfer Tunç aslında Can Yayınları’nın yazarı. Fakat kendisine İletişim Yayınları'nın Memleket Kitapları dizisi için bir kitap yazması teklifi geldiğinde bu teklifi geri çevirmiyor ve İletişim Yayınları’na konuk oluyor. İşte “Memleket Hikâyeleri” kitabı böyle ortaya çıkıyor. Refik Halit Karay’ın 1919’da yayınlanan “Memleket Hikâyeleri” isimli kitabına da gönderme yapan kitap üç bölümden oluşuyor.
Kitabın "Memleket Yazıları" olarak adlandırılan ilk bölümünde daha çok deneme, anı ve öykü türleri arasında bir tada yakın olan yazılar yer alıyor. Taşra, memleket, millet ve son olarak İstanbul (güzelleme ve ağıt) üzerinden memleket meselelerine toplum olarak nasıl baktığımız anlatılıyor. Kitabın ikinci kısa bölümü olan "Fotoğraflar Anlatıyor"da ise fotoğraflar eşliğinde Bıçakçı Gümüş Ahmet'in hikâyesi anlatılıyor. Yazarın eline geçen fotoğraflardaki detaylardan da faydalanarak Gümüş Ahmet anlatılıyor.
FARKETTİRMEDEN FARKINDALIKLARI ARTIRMAK
Geçmişe özlem mi yoksa olması gereken dünyaya ulaşmak mı? Ulaşmaktan bir yana, yaklaşamadığımızı bilmek... Ayfer Tunç öyküleri benim için akılda kalıcığı öykülerin en önemli örnekleri, bazı öykülerini sonradan tekrar tekrar okuduğum olur fakat bu kitaptaki öyküler, belki de benim de kafamı yorduğum konuları birarada işlediği için canımı daha çok acıtıyor. Çevremdekilerde hatta kendi ailemde olan farklılıkları düşünüyorum. Çarpı işaretini öğrenmenin yarattığı kalp ağrısı isimli öyküde "Kapımıza kırmızı boyayla çarpı işareti çizdiklerinde ilkokul ikideydim" diyen gencin vardığı sonucu sanki kulaklarımla duyuyorum o an. Oysa, farklılıklarımız bizim en büyük değerlerimiz olmalı. Aşk isimli öykü, gerçek olup olmadığını sorguladığım ama yine de insanın tüylerini diken diken eden bir son ile cevaplanan, gerçek aşk var mı şeklindeki cevapsız
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
YalnızlıkEdebiyat
"Karahindiba", üç öyküden teşkil:
Kitaba adını veren Karahindiba, Aralık ve Mavi Pelikan... Her üç öyküde de başka üsluplarla toplumsal zorlamaların sebep olduğu hayal kırıklıkları ve yalnızlıklar üzerinden yaşama tutunma veya tutunamama anlatılıyor. Yazar, mağlup olanlar odaklı farklı farklı dünyalar kurmuş.
İlk öykü Aralık, Yusuf Atılgan’ın unutulmaz eseri Aylak Adam’dan bir alıntı ile başlıyor. İhanete uğramış, çaresiz, işsiz ve yalnız Rıfat, ağabeyi Arif ve annelerinin yanına dönerek onlarla yaşamaya başlıyor ve onun gözünden hayata bakma fırsatımız oluyor.
İkinci öykü Mavi Pelikan, Numan isimli bir adam ile bir Mavi isimli mavi pelikan arasındaki fantastik aşkı anlatan bir öykü. Öykü başlamadan önce, bu sefer de Sabahattin Ali’nin Değirmen isimli öyküsünden bir alıntı ile karşılaşıyoruz. Bilinçaltımızda doğru olarak şifrelenen düşüncelerimizin bile sorgulanabilir olduğunu düşündüren ve sınırları dış etkenler tarafından belirlenmiş hayallerin dışına taşıp taşamayacağımızı sorgulatan öykü, sıklıkla karşılaşmadığımız türde bir hikâyeye sahip. Numan’ın aşkından vazgeçme veya aşkına sahip sıkma arasında bocalaması ve Mavi’nin Numan’ın kararı sonrasındaki seçimi öykünün en ilgi çekici çözümlemelerini içeren kısımları.
Üçüncü öykü olan Karahindiba başlamadan önce de diğer öykülerde kullanılan yöntem devam ettiriliyor ve bu sefer de Wolfgang Bochert’in Die Hundeblume (Karahindiba) isimli öyküsünden bir alıntıya yer veriliyor. Adnan, sol testisinde milyonda bir görülen bir hastalığı olan, babasının hakaretlerinden bunalmış, yalnız, işsiz, yazar olma hayalleri kuran; fakat ne yapacağını pek de bilemeyen bir adam. Bir gün gazetede kendisini bir kokteyle davet eden bir ilanı fark eder ve sonrasında merakından verilen o davete katılır ve davette karşılaştığı manzara son
Son ki üç dört… Arka sokakların rapsodisi…Edebiyat
Son ki üç dört… Arka sokakların rapsodisi…
Sıcak yaz günlerinde ayaklarımı denize doğru uzatıp hafif, tatlı, eğlenceli, neşeli, kafa yormayan ve kolay okunabilen kitaplar tercih etmişimdir oldum olası. Bu sene de geleneği bozmadan doğru D&R’ın yolunu tuttum. Çok satan ve yeni çıkan kitaplar arasında dolaşırken karşıma çıktı ilk olarak. Ünlü yönetmen Ömer Faruk Sorak ismini görünce hemen elime aldım. Kapaktaki elinde gitar olan genç delikanlının fotoğrafı, kitabın müziği çağrıştıran ismi ve Ömer Faruk’un adı yaz günlerinde okunacak, hatta film gibi izlenecek bir romanmış gibi duruyordu.
Plajda elimdeki buzlu mojitom eşliğinde okumaya başladığım zaman ne kadar da yanıldığımın farkına varmam çok sürmedi. Evet, kitap film gibi yazılmış, şiirsel anlatımı ve dili oldukça sürükleyici, konusu müzik çevresinde dönüyor. Ancak hiç de beklediğim gibi bir hikâye ile karşılaşmadım. Ustaca kurgulanmış hikâye çatısı, karakter analizleri, betimlemeler ve birbiri içine geçmiş öyküler derken hayatımda hiç alışık olmadığım kadar hızlı bir şekilde bitirdim romanı. Kitabın sonundaki teşekkür ve girişteki önsözden de anladığım kadarıyla Ömer Faruk Sorak’ın hazırladığı bir dizi film projesinin spin-off’u olan bu romanın yazarı daha önce ismi hiç duyulmamış genç bir yazar. Emre Gürcan…
Hemen merakla internetten stalklamaya çalışınca birkaç dizi filmin proje tasarımını yaptığını, müzik ile ilgilendiğini ve esasında yazarlık konusunda işin henüz başında olduğunu anladığım zaman şaşkınlığım büsbütün arttı. Bir ilk romana göre mükemmel sayılabilecek kalemi var. Son derece akıcı dili, üslubu ve zekâsı kendisine hayran bıraktırıyor. Romanı okuyunca usta yönetmen Ömer Faruk Sorak’ın kendi imzasını neden böyle bir kitaba koyduğu kolayca anlaşılıyor. Hikâye çok farklı ve çok iyi…
Yazarın Ömer Faruk