Bu dünyadaki hiçbir sevgi gerçek değilmiş. Aile, arkadaş, dost... Hiçbirinin sevgisi gerçek değilmiş, herkesin sevgisi çıkarlarının uğrunaymış. Ben yalnızım, kalabalığın içinde yalnızım.
Ben... sanırım beceremedim. Hayata tutunmaya çalışdım ama olmadı Kıvanç! Yetmedi."
+"Nasıl yani?"
-"Aile, dostluk, para, dersler, okul. Bunların hiçbirine tutunamadım. Ben yaşamak istiyorum"
+"Yaşamak için bir sebep aramamalısın, sebeplerle yaşanılmaz. Eğer illaki bir sebebim olmalı diyorsan, kaderin nasıl sonlanıcağını merak ederek yaşa. Sebebin bu olsun."
İçimde tuttuklarım dışarı çıkmasın, dedim kendime o an. Şimdi değil şu an değil. Onların yanında değil. Dışarı çıkmadı ama kalbim parçalandı. Geceleri uykumu kaçıran, uyutmayan bir acıydı ama acıya alışıktım, acı çekmeye de. Bu yüzden kendi içimde yaşadım.
Aynadaki Hayalime
Akmayan yaşlarla sıcacık yüzün;
Yavrum, bugün seni pek ölgün gördüm.
Gözünde bir kaçak noktadır hüzün,
Neş'eni ne bugün, ne de dün gördüm.
Eğri dallar gibi halsiz, yorgunsun,
Birikmiş sulardan daha durgunsun,
Görünmez bıçakla içten vurgunsun
Seni öz yurdunda bir sürgün gördüm.
Geçti bir cenaze peşinde ömrün;
Bilemem, vardığın neresi, bugün?
Hergün yürüdüğün kadar yürüdün,
Arkasından kendi ölümü gördüm