Semihcan Sönmez
@SemihisReading
“Kitaba karşı hemen hemen karşı konulmaz bir tutkum var; hiç durmadan okumak, öğrenmek, kendimi yetiştirmek peynir ekmek kadar kesin bir gereksinim benim için.”
Şu anda okuduğu kitap
“Bizler ölümün çocuklarıyız, hayatın aldatmacalarından bizi o kurtarır.”
Tek tesellim, ölümden sonra hiçlik ümidiydi; orada tekrar yasamak düşüncesi içime korku salıyor, beni hasta ediyordu. Ben ki henüz yaşadığım dünyaya bile alışamamışım, bir başka dünya neyime yarardı benim?
Başkalarından ayrılmış, bağımsız bir varlık mıyım? Bilmiyorum. Fakat şimdi aynaya baktım, tanıdım kendimi : Hayır o eski “ben” ölmüştür ,çürümüş dağılmıştır.
“Nihayetinde madem ölüyoruz, nasıl ve ne zaman olduğunun ne önemi var ? “
