Sefa
@Semper_Fi
683 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İyilik ve kötülük, bariz yüzleri olan ve görüldüğü anda tanınan bir suret değildi. Onlar her yerde ve her insanın içinde değişerek yön bulmaya çalışan ikiz kardeşlere benzemekteydi.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ancak sıradandı işte. Herkes gibiydi. Ondan kolay vaz geçilirdi. İz bırakmazdı insanlar üzerinde. Büyük hayaller ve aşklar başka insanlar içindi. Hadsizliğinin ve yerini bilmeyişinin cezasını ağır ödemişti. Seçim yapma gücü yoktu. Hayatın fırlattığı önemsiz bir kaderin değer taşımayan figürüydü. Aşk, yerini acıya ve umutsuzluğa terk etmişti.
Arkadan konuşan insanların mahcubiyetini hatta suçluluğunu iyi tanırdı. Aşırı meraklı insanlar korkak olurdu aynı zamanda. Yüz yüze gelemediği insanların etraflarından dolaşır, öğrendikleri bilginin kendilerine olan faydalarını özümsedikten sonra başkaları da yararlansın diye ortaya saçarlardı. Buna aslında bilgi yerine bir tür ihtiyaç da denebilirdi. Başkalarının hayatındaki aksilik, zorluk hatta felaketler insanlara kendini iyi hissettirirdi. Bayağı ya da alçakça bir sevinme gibi görünse de... aslında bunun böyle olmadığını bilecek olgunluktaydı. İnsanlar hayatın zorluklarından bunalıp da etraflarına bakıp onlardan daha beter durumda başkaları olduğunu gördüğünde, az da olsa kendilerini emniyette hissederlerdi. Kıyaslamayla eline geçen şey aslında o kadar da kötü durumda olmadığını anlamaktı. Hele bir de mukayese ettiği kişi sevilmeyen biriyse, haz bile duyulduğu söylenebilirdi. İnsanın tabiatı buydu.... kıskançlığın altında her zaman böyle bir korku ve güvensizlik olduğuna inanmış biriydi. Kendinden daha iyi durumdakilerin günün birinde ayıplanacak ya da acınacak hale düşmesine sevinmenin başka nasıl bir açıklaması olabilirdi?
Dünyanın Bütün Çiçekleri
Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum.
En güzellerini saymadım çiçeklerin,
Çocukları, öğrencilerimi istiyorum,
Yalnız ve çileli hayatımın çiçeklerini,
Köy okullarında açan gizli ve sessiz ,
O bakımsız ama kokusu eşsiz çiçek,
Kimse bilmeyecek seni, seni kimse bilmeyecek
Seni, beni yalnızlık örtecek, yalnızlık örtecek
Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum.
Ben mezarsız yaşamayı diliyorum,
Ölmemek istiyorum, yaşamak istiyorum,
Yetiştirdiğim bahçe yarıda kalmasın,
Tarumar olmasın istiyorum, perişan olmasın,
Beni bilse bilse çiçekler bilir dostlarım,
Niçin yaşadığımı ben onlara söyledim,
Çiçeklerde açar benim gizli arzularım
Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum.
Okulun duvarı çöktü, altında kaldım,
Ama ben dünya üstündeyim, toprakta,
Yaz kış bir şey söyleyen sonsuz toprakta,
Çile çektim, yalnız kaldım, ama yaşadım,
Bilir bunu bahçeler, kayalar, köyler bilir.
Şimdi sustum, örtün beni, yatırın buraya.
Dünyanın bütün çiçeklerini getirin buraya.
Ceyhun Atuf Kansu (1919- 1978)
Bir çocuk bahçesinde
Çocuklar beni de alın içerinize,
Ben de güzel oyunlar oynamayı bilirim,
Çocuklar, imreniyorum şimdi size,
Yıllar oluyor ki kırıldı çemberim.
Ben de başımı avuçlarımın içine alıp,
Saatlerce havuzdaki balıklara bakardım,
Bana mendil sallayan Tanrı 'ya gülüp
Konuşmak için yanına çıkardım.
Benim de devleri vardı masallarımın,
Keloğlan kahramanıydı sihirli dünyanın,
Periler uyurdu altında kiraz dallarının.
Bir çini kadar zengindi içi rüyamın.
Benim de sapanlarım vardı söğüt dalından yapılı
Benim de kuşlarım vardı kafessiz ve şen,
Bir güzel evim vardı ki altın kapılı.
Benim de bir annem vardı ağlarken gülen.
Ceyhun Atuf Kansu(1919-1978)