Ölmeden bütün sabahlarımı unuttum
Denize düşeni kimse görmedi
Gökten indiğimi kimse görmedi...
Herkes işinde gücündeydi
Olan biteni unuttum.
Yaşadığıma inanılmaz benim
Masal kahramanı gibiyim
Kimse görmeden yittim gittim.
Büyüme zamanıydı göğün
Eğreltigillerde yağmur uçuşu
Unufak oluyor kederim
Sel erinci ile kurumuş gün
Düşümdeki zamanın koruluğu
Oysaki dünyada değildim
Eşyanın usundan büsbütün
Kopmanın sürekliliğine doğru
Sarhoşluk içinde vazgeçtim
İmgelerimden ki daha dün
Durmuştu devinim, saf renk ve koku
Ellerimiz, elin ve elim
İsterse boz bulutlar örtsün
Ve simgelerin sıcağı soğuğu
Ne varsa öteden bildiğim
Tüm duyularını ölümün
Ki en büyüleyici anım oldu
Hani uzaktan seyrettiğim.
Artık kimseyi tanımayız
Ölmeden önce ve bütün dünyayı
Doldururuz arabalarına cennetin
Bilmediğimiz, görmediğimiz şeylerle,
Bir telaş bir telaş, nefes nefese:
"Sakın bir şey unutmuş olmayalım?"
Bir şey unuturuz gene de.