Zamanların en iyisiydi, aynı zamanda en kötüsüydü. Bir yandan akıl çağı yaşanıyor, bir yandan aptallık hüküm sürüyordu. Hem inanç devriydi hem kuşku dönemi; aydınlık mevsimi ile karanlık mevsimi iç içe geçmişti. Umut dolu bir bahar ve umutsuzluğun kışı birlikte hüküm sürüyordu. Herşeyimiz olduğu kadar hiçbir şeyimiz de yoktu.
Tahsilliyiz belki, iyi okullarda okuduk, sözüm ona kültürlüyüz, yetiştirdik kendimizi, paramız var, yabancı dilimiz var, görgümüz var. Ama çaremiz yok. Bu gerçek. Hepimiz çaresisiz.