Bazı kitaplarda “sizi seviyorum”u okuyunca gülerim. Sanki “siz” sevilirmiş! “Sen” sevilir, değil mi?
Reklam
Bence insanın adı onunla en az ilgili olan yanıdır. Doğar doğmaz, o bilmeden başkaları veriyor. Ama yapışıp kalıyor ona. Onsuz olamıyor.
Ayak bastığımız her yer dünyanın merkezi oluyor. Her şey bizim çevremizde dönüyor...
Öyle inceliklerle dolu bir kitap ki alıp götürüyor insanı farklı hislere.. Hangi şiir en çok dokundu kalbime soruyorum, soruyorum da cevabı bir türlü bulamıyorum. Böyle şiirlerin değeri bilinmeli, hep okumalı, okutmalı..
Dipnot:
“Yalnızlık paylaşılmaz..
Paylaşılsa yalnızlık olmaz.”
iki satırın da ayrı sayfalarda tek başına olmaları ve bir bütün olsalar bile yalnızlıklarını paylaşmamaları inceliği beni benden aldı....
Reklam