Sena Bekin
@Senabekin
Avukat
164 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Çok çok ufuk açıcı bir kitaptı. Şu sıralar kafamda dolaşan soru işaretleriyle ilgili düşüncelerimi yönlendirmemi sağladı. Kendi hayatım için bir şey yapmak konusunda şevklendirdi.
Feminizme bence
Reklam
Uzun zamandır listemde olan ancak okumayı ertelediğim bir kitaptı. Çünkü hiç böyle bir kitapla karşılaşacağımı düşünmüyordum.
Ana karakterin ismini alan kitapta Doppler, iş hayatında, özel hayatında, eğitim hayatında son derece başarılı olan orta-üst sınıfa mensup bir kişi. Yaşadığı olaylar sebebiyle tasını tarağını toplayıp ormana yerleşmeye karar veriyor. Olaylar da bunun üzerine dönüyor.
Bu incecik kitap, gerek üslubuyla gerek kısacık okuma vaktinde sordurduğu birbirinden önemli sorularıyla oldukça etkiledi beni. Uzun zamandır sık sık gülerek okuduğum bir kitap olmamıştı. Kitabın ironik ve mizahi bir dili var. Ama bunun aksine dediğim gibi tokat gibi gelecek soruları da sorduruyor bir yandan size:
-Ben yapabilir miydim?
-Hayatın amacı nedir?
-Gerçekten bu kadar ciddiye almalı mıyız her şeyi, hayatı?
-Başarının hayatımızda ne önemi var?
-Neyle tatmin olacağız, maddiyat hayatımızın neresinde olmalı?
-Modern hayatımızdaki günlük uyaranlara karşı nasıl davranmalıyız?
-Doğrusunu bildiğimiz yanlışları değiştirmeye neden gücümüz yetmiyor?
Kitap üç bölümden oluşuyor; Vejetaryen, moğol lekesi, alev ağacı. Aslında üç ayrı öykü çeşitli noktalarda olay örgüsünü oluşturarak bir roman meydana getirmiş.
İlk bölümde, ana karakterimiz
Çok çok çok etkileyici bir kitaptı. Üstelik neredeyse kitabın yarısına kadar hiçbir vaatte bulunmamış olmasına rağmen.
Çok fazla şey sorgulatan, sorgulatırken biraz beyin bile yakan harika bir
Sarsan, silkeleyen, yüzleştiren, düşündüren bir kitaptı.
Doğduğu anda annesini kaybeden ana karakterimizin, çocukluğundan genç kızlığına, ordan da yetişkin bir kadın olana kadarki yaşamı diyebiliriz konusu için. Ancak kitabın konusundan ziyade edebi hazzı daha ön plandaydı benim için.
Yazar ya da daha doğrusu ana karakter Xuela, yaşadığı derin acıları öyle soğukkanlı ve öyle net bir şekilde ifade ediyor ki, sürekli olarak “Bu his daha güzel tarif edilemezdi.” derken buluyorsunuz kendinizi. Ama bunu, aforizma kasmak çabasıyla değil çok doğal bir şekilde yapıyor ve beni esas etkileyen de bu oldu sanırım.
Çaresizliğini, sevgisizliğini, mutsuzluğunu, köksüzlüğünü çoktan kanıksamış bir kadın türlü hatalar yapıyor hayatında. Kendisi bunları pek hata olarak görmüyor gerçi. Daha doğrusu yaptığı hataları sebeplendiriyor kendi içinde. Ölüm gerçeğiyle daha doğduğu anda yüzleşen birini eleştirmek de bize düşmez elbette. Malum, kimse sınanmadığı günahın masumu değildir.
Kurtlarla Koşan Kadınlar’dan sonra ileride kız evladım olursa okutmak için heveslendiğim ikinci kitap bu oldu.
Reklam