Sena
@Senacayorumlar
500 okur puanı
Mart 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ebeveynler bazen çocuklarının büyüdüğünü kabullenemez, bazen de küçücük omuzlarına büyük sorumluluklar yükler. Kahramanımız da tam olarak bu ikisinin arasında, büyüdüğünü kabul etmeyen bir ailenin içinde sıkışıp bunalmış durumda.
Kendini kanıtlamak isteyen bu çocuk, her işi üstlenmeye çalışınca olanlar oluyor. :)
Bir masal kitabı olsa da yer yer gerçeklikten fazlasıyla uzaklaştığını düşündüm. Bunu göz ardı edemediğim için benim adıma çok keyifli bir okuma olmadı. Yine de Şermin Yaşar’ın düşünce dünyasında dolaşmak güzeldi. Okuyacak olanlara şimdiden keyifli okumalar dilerim.
Reklam
Elimden kalem düşmeden okudum, her cümlede derin anlamlar buldum, hayatı ve insanı yeniden sorguladım. Kitabı bitirene kadar “Bu metin daha çok okura ulaşmalı” diye düşünerek sayfalar arasında defalarca durup kendime döndüm.
Şuna eminim ki Mine Söğüt, okuyan herkesi kaçınılmaz bir sorgunun içine çekiyor.
Aslolan, yalnızca bir kalbe sahip olmak değil; vicdanı olan, merhameti yaşayan bir kalp taşıyabilmektir. Çünkü en büyük yıkımı, duygusu körelmiş ve katılaşmış kalpler verir.
Bir diğer mesele ise yargısız infaza olan eğilimimizdir. Gördüğümüzden çok duyduğumuza inanıyor; bir insanın hayatını geri dönüşü olmayan bir noktaya sürükleyebilecek hükümleri, düşünmeden verebiliyoruz. Sonrasında geriye sadece geç kalmış bir farkındalık kalıyor.
Umarım hayatımıza dokunan her insan , yüreğimize iyi gelir, merhametin yer bulamadığı bir kalbe hiçbir sevgi kalıcı misafir olamaz..
Başlangıcıyla beni içine çeken, temposunu iyi kuran bir kitaptı. Özellikle ilk bölümlerdeki gizem hissi ve psikolojik atmosfer merak duygusunu sürekli diri tuttu. Sayfalar hızlı aktı ve olayların nasıl çözüleceğini gerçekten merak ederek okudum.
Fakat ilerleyen bölümlerde olay örgüsü benim için tahmin edilebilir bir hâl aldı. Katili hikâye sonlanmadan önce tahmin edebildim ve bu yüzden final kısmı beklediğim şaşkınlık etkisini yaratmadı. Polisiye türünde en çok sevdiğim şey, okuru ters köşe yapan ama aynı zamanda mantıklı temellere oturan bir sonuçtur. Bu kitapta ise sebep-sonuç ilişkileri ve karakterlerin motivasyonları beni tam anlamıyla tatmin etmedi. Finalin duygusal ve psikolojik etkisi daha güçlü olabilirdi.
Yine de akıcı dili ve merak unsuru sayesinde kendini okutmayı başarıyor. Polisiyeye yeni başlayanlar için etkileyici olabilir ama türde çok fazla kitap okuyan biriyseniz bazı noktaları önceden tahmin etmeniz mümkün. Benim için iyi başlayan fakat finali beklentimin altında kalan bir okuma oldu
Bazen en sihirli sözcük, muhatabınız olan kişiden duyacağınız “Her şey yolunda.” cümlesidir… Hele ki bunu söyleyen bir doktorsa.
Bu hikâyede yolunda gitmeyen çok şey vardı.
Gelişimini ilerletemeyen bir evlat, çaresiz hisseden ebeveynler, kardeşinden utanan; ona gösterilen mecburi ve yoğun ilgiyi kıskanan bir kız kardeş… Sorumluluğu omuzlayan, görmeyen gözlerine rağmen kardeşine ses olan, yokluğunda onu özlemle arayan hassas yürekli bir ağabey…
Yılların üzerlerine yağdırdığı yorgunluk, aile içinde kapanması zor mesafeler açmıştı. Yine de evlerine yeni bir umut doğmuştu. Onunla birlikte, acemisi oldukları hayata yeniden başladılar. Fakat her umut, yüzlerinde tedirgin bir gölge bırakıyordu. Çünkü onlar acıyla fazlasıyla yakından tanışıyordu. Bu yüzden güzel bir haberi bile, “Her şey yolunda.” cümlesini duymadan kucaklayamıyorlardı.
Belki hiçbir şey tamamen düzelmeyecekti.
Belki o aile eski neşesine bütünüyle dönemeyecekti.
Ama acının içinden geçerek birbirine tutunmayı öğrenmişlerdi artık.
Çünkü bazı aileler sevgilerini yüksek sesle gösteremez.
Onlar sevgilerini; vazgeçmeyerek, yorulsalar da birbirlerinin yanında kalarak, her şeye rağmen ertesi gün yeniden uyanıp mücadele ederek gösterirler.
Bu aileye kulak verin.
Ve taşların anlattığını dinleyin.
Ateş Sönene Kadar, bende derin izler bırakan birkaç hikâyeye rağmen genel anlamda beklentimin biraz altında kalan bir kitap oldu. Daha önce okuduğum diğer iki kitabında hissettiğim o bütünlüklü etkiyi bu kez tam olarak bulamadım.
Kitabın içinde altı çizilecek çok fazla cümle vardı. Özellikle insanın içindeki kırgınlığı, yalnızlığı ve anlaşılma arzusunu anlatan bazı hikâyeler bana “aynı yerden konuşuyoruz” hissini güçlü şekilde verdi. Aylin Balboa’nın samimi ve süssüz dili burada da etkileyiciydi. Bazı satırlar gerçekten kalbe dokunuyordu.
Ancak kitabın tamamına baktığımda, yalnızca üç dört hikâyenin bende güçlü bir etki bıraktığını söyleyebilirim. Diğer hikâyelerde ise sanki duygu tam derinleşecekken bir yerde yarım kalmışlık hissi oluştu. Karakterlere ya da anlatılan ana tam yaklaşmışken hikâye bitiyor gibiydi. Bu da kitabın bazı bölümlerinde bende eksiklik duygusu yarattı.
Yine de sevdiğim hikâyeler ve içindeki güçlü alıntılar için okuduğuma pişman değilim..
Reklam