Biz sanki sadece insanın varolduğu dünyada insanca yaşamak çabasındayız diye geçiyor aklımdan. Dağlara bakıyorum hiçbir korkusu yok kar altındayken, dereleri donmuşken, üzerinde ay doğarken ya da batarken... Çam ağaçlarına bakıyorum, birlikte yaşamanın ne kadar kolay, kendiliğinden ve mümkün olduğunu hatırlatıyorlar. Bizler kaybettik sanki öylece var olabilmenin yolunu ve cesaretini...
"Ne de tuhaf basitlikler ve sahtelikler yaşıyor insanoğlu! İnsanın bir
kez mucizeyi görebilecek gözleri olunca, durmadan şaşırıyor! Nasıl da çevremizdeki her şeyi aydınlık, özgür, kolay ve basit kılıyoruz!"
"Kitaplarım somurtuyor. Biliyorlar ki dargınım. Yıllarca aldattılar beni ve ihsan ettikleri bir zerre ışık karşılığı nelerimi aldılar... Zaten kim aldatmadı ki beni?"
Modern toplumun kokuşmuş, pislikçe, kana susamış, ben merkezci ve iki yüzlü ahlakına karşı daima bir merhabanın, bir gülüşün, bir busenin zarafetini savunacağız..