sena
@Senafy
151 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Ruhsal durumumu kendime şu şekilde açıkladım: Hayatım bana biri tarafından oynanan aptalca, şeytani bir tür şakaydı. Beni yaratmış olabilecek birinin varlığını kabul etmesem de, birinin beni dünyaya aptalca, şeytani bir tür şaka olarak getirmiş olabileceği fikri içinde bulunduğum durumu açıklamanın en doğal yoluydu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hayatım durma noktasına geldi. Nefes alamıyordum, yiyemiyordum, içemiyordum, uyuyamıyordum. Fakat tabi yaşamaya devam etmek için bunları yapmak zorundaydım. Yine de içimde hayata dair hiçbir istek yoktu. Çünkü tatmin etmeyi mantıklı bulduğum hiçbir isteğim kalmamıştı. Bir şeyi istiyorsam, elde edip etmememin zaten bir önemi olmadığını biliyordum.
Eğer bir peri gelip bütün dileklerimi yerine getirmeyi teklif etseydi, ne dileyeceğimi bilemezdim. Sarhoş olduğum anlarda eski isteklerin alışkanlıkları kendini gösteriyordu. Ayıldığımda ise bunların bir yanılgı olduğunu, aslında hiçbir şey istemediğimi fark ediyordum. Artık gerçeği keşfetmek bile istemiyordum çünkü ne olduğunu tahmin edebiliyordum. Gerçek şu ki, hayatın hiçbir anlamı yoktu.
Bu rahatsızlık öyle bir raddeye varmıştı ki sağlıklı ve talihli bir adam olan ben , daha fazla yaşayacak gücü kendimde bulamıyordum. Karşı koyamadığım bir güç şu ya da bu şekilde beni bu hayattan kurtulmaya zorluyordu. Kendimi öldürmeyi arzuladığımı söyleyemem. Beni hayatın uzaklarına sürükleyen şey basit bir arzudan daha güçlü , daha esaslı ve daha büyük bir şeydi. Bu şey eski yaşama benzeyen , ama onun tam zıddı bir güçtü. Bütün gücümle hayattan kopuyordum.